Pemilihan UMNO

PEMILIHAN UMNO:  PERLANJUTAN KELOMPOK ELIT KUASAI SUARA RAMAI

Pemilihan UMNO 2013 bagi penggal 2013/2016 yang berakhir 19 Oktober lepas merupakan satu episod baru dalam kedewasaan UMNO (Baru) yang ditubuhkan dalam tahun 1988. Agenda transformasi pengurusan dan pentadbiran parti, hasil dari prestasi parti yang semakin merosot diterjemahkan menerusi beberapa pilihan raya umum (PRU) terakhir.

Pengenalan kepada undi popular, demi menyuburkan demokrasi serta penglibatan yang lebih besar di kalangan ahli secara tersuratnya adalah satu pengakuan keperluan kepada inspirasi realiti kehendak semasa. Keperluan semasa yang menuntut keadilan, ketelusan dan kebertanggungjawaban.

Seramai 146,500 orang perwakilan dari 21,056 cawangan seluruh negara secara langsung terlibat dalam memilih kepimpinan parti, iaitu keanggotaan Majlis Tertinggi, termasuk Presiden. Berbanding, cuma 2,500 perwakilan mewakili 191 bahagian, dalam pemilihan sebelum ini. Dalam pemilihan terdahulu, 3 hingga 5 orang perwakilan mewakili cawangan untuk pemilihan peringkat bahagian dan tidak terlibat dalam memilih kepimpinan tertinggi. Peraturan baru, sesebuah cawangan boleh diwakili sehingga 15 orang perwakilan, untuk memilih kepimpinan bahagian serta terlibat secara langsung mengundi untuk kepimpinan tertinggi parti.

Dengan 146,500 terlibat memilih pemimpin parti, cuma 4.0 peratus sahaja dari jumlah keahlian UMNO (Baru) terkini, 3.3 juta orang. Secara demokratiknya, tidaklah menggambarkan penglibatan secara berkesan dan menyeluruh. Empat peratus ahli mewakili keahlian penuh, masih menampakkan penguasaan segelintir kecil ahli di puncak dalam hiraki organisasi parti. 

Disebutkan pemilihan UMNO tahun ini menggabungkan sistem pilihan raya popular amalan Amerika Syarikat dan Great Britain. Diwarwarkan media, pemilihan UMNO mengambil amalan sistem pilihan raya Amerika Syarikat: electoral college. Sistem ini memberikan undi satu kawasan atau bahagian UMNO kepada mana-mana calon yang dapat undi terbanyak. Jika di bahagian A, calon yang bertanding dapat undi terbanyak dari perwakilan cawangan, maka satu undi, undi mewakili bahagian berkenaan diberikan kepada calon berkenaan. Dalam sistem electoral college, undi untuk satu kawasan bukan satu undi, tetapi bergantung kepada kapasiti pengundi. Kawasan yang lebih ramai pengundi, diberi undi electoral college yang lebih banyak, bukan satu undi, sama rata semua bahagian UMNO seluruh negara. UMNO Bahagian Kemaman dengan keahlian seramai 42,455 orang (mengikut rekod Disember 2010), tidak sewajarnya diberi satu undi kepada calon yang dapat undi terbanyak.

Satu undi untuk satu kawasan adalah mengikut amalan pilihan raya Great Britain: calon yang dapat undi terbanyak dapat kerusi berkenaan atau satu undi mewakili kawasan berkenaan. Amalannya undi popular mewakili bahagian, berasaskan constituency representation.

Undian ala pilihan raya Westminster Abbey amalan Britain tersebut membantu DS Hishammuddin Hussien memenangi kerusi Naib Presiden untuk mengatasi Datuk Mukhriz Mahathir. Hishammuddin dapat 101 undi bahagian, dengan 56,604 undi popular, sedang Mukhriz yang dapat 57,189 undi perwakilan tapi 93 undi bahagian. Jika ikut pengundian popular sebagaimana dalam pemilihan MIC dan PKR,  Mukhriz sepatutnya memenangi kerusi Naib Presiden. 

Begitu juga trend pengundian dalam jawatan lain sama ada untuk ahli Majlis Tertinggi, ahli Jawatankuasa Pusat Pergerakan Wanita atau Pemuda. Contoh calon kerusi ahli Majlis Tertinggi; DS Ahmad Shabery Chik, dengan 181 undi, memperolehi 85,820 undi, sementara Datuk Abdul Rahman Dahlan; juga 181 undi bahagian, 76,031 undi popular, dan DS Shahidan Kassim; 166 undi bahagian, 76,992 undi popular. Menggambarkan ketaksamaan peruntukan undi bahagian, di mana bahagian yang memiliki ahli yang ramai tidak diberi advantage, seumpama kaedah electoral college di Amerika Syarikat.

Penglibatan segelintir ahli, kelompok elit dalam sesebuah cawangan, dengan cuma 4 peratus sahaja, walaupun lebih ramai berbanding amalan sedia ada, masih lagi menggambarkan kegagalan parti merealisasikan penglibatan langsung ahli dalam proses demokrasi peringkat parti. Kelompok teratas dalam hiraki parti peringkat cawangan masih mempamirkan kumpulan kecil menguasai suara ramai.

Satu undi untuk satu bahagian UMNO, tidak menepati realiti sebenar electoral college. Bahagian yang mempunyai ahli yang ramai, sudah semestinya kubu kuat parti tidak dilayani dan diraikan dengan sepatutnya. Nisbah undi sepatutnya diamalkan untuk menghargai sumbangan ahli yang memperkasa parti.

Dari sudut untuk menghakis label UMNO sebagai pembekal utama "politik wang" yang disinonimkan dengan organisasi politik yang semakin hilang roh perjuangan untuk masa depan bangsa kerana tertimbus oleh kemewahan kebendaan, amalan pemilihan kepimpinan yang baru ini adalah asas perubahan.

Keperluan kepada perubahan sistem pemilihan ini, memulakan tranformasi UMNO (Baru) untuk melangkah dengan lebih yakin dan bergaya menghadapi arena politik tanah air selanjutnya. Proses transformasi ini diharap menjadi UMNO (Baru) yang ditubuhkan dalam tahun 1988 itu, lebih terkedepan menyaingi parti-parti yang lebih lama usianya; MIC (1946), MCA (1949), Pas (1951), DAP (1966) dan Gerakan (1968).

Tiru idea musuh

BUDAYA SUKA MEMINJAM IDEA: ADAPTASI ATAU AGENDA

Bila Chin Peng , Setiausaha Agung Parti Komunis Malaya (PKM) yang diharamkan, meninggal dunia pada hari Ulang Tahun ke 50, Hari Malaysia lepas, isu  status persemadian mayat sengaja diperbesarkan demi keuntungan politik pihak tertentu. Isu taraf kewarganegaraan, keganasan anggota PKM,   abu mayat Chin Peng, antara  isu dibangkitkan untuk mencemuh dan memberi gambaran negatif perjuangan komunis di negara kita. 

Lantaran kebangkitan sokongan rakyat kepada DAP, secara langsung merundumkan peranan MCA dan Gerakan dalam politik arus perdana, kerajaan Pulau Pinang pimpinan DAP digelar sebagai sebuah kerajaan komunis. Amalan dan pendekatan kesederhaan dan mesra rakyat kerajaan negeri disifatkan sebagai mirip dan cenderung kepada komunisme. 

Untuk mengurangkan sokongan rakyat kepada DAP, label komunis ditonjolkan seolah-olah satu aliran fahaman yang perlu dijauhkan dan tidak perlu ada hubungan dalam apa bentuk: perdagangan, urusniaga, persahabatan dan kebudayaan. Dalam tahun 1970an, komunis diistiharkan musuh negara nombor satu. Hari ini, label komunis dibangkitkan semula, khususnya selepas tsunami PRU12, menggelarkan DAP sebagai komunis. 

Tuduhan ke atas kaitan DAP dengan komunisme berasaskan struktur eksekutif parti, di mana tugasan dan bidang kuasa Setiausaha Agung parti: DAP dan semua Parti Komunis yang menguasai kerajaan. 

Sistem commune yang diamalkan di negara Komunis China, menerusi Revolusi Merah di bawah kepimpinan Pengerusi Mao (Mao Tsetung) dalam tahun 1958 menerusi reformasi pengstrukturan sosio-ekonomi masyarakat tani. Tanah diagihkan sama rata kepada rakyat dari segi keluasan, dalam bentuk penempatan bersepadu dan terancang. Petani yang menghasilkan pengeluaran terlibat dalam perkhidmatan susulan, dengan memberikan agihan pendapatan yang sama rata. Setiap pengeluaran dan perkhidmatan terlibat dengan urusniaga, dalam membentuk pembangunan berdikari. 

Sistem commune  amalan atau idea pentadbiran komunis di negara China mengatur keadilan sosial dan kesamarataan ini memberi ilham kepada pembentukan pembangunan tanah menerusi Felda (Lembaga Kemajuan Tanah Persekutuan) yang bermula di Lembah Bilut, dalam tahun 1961. Sungguhpun tiada pengakuan meniru dan mengambil ilham dari penyusunan sosio-ekonomi sistem commune.  Kalimah commune, yang didokongi oleh communist untuk merealisasikan communism dalam kehidupan community; isitilah-isitilah berkenaan sengaja dipinggirkan lantaran sensitiviti iklim sosio-politik tempatan. Hakikinya, pembangunan tanah menerusi Felda, saling tak tumpah pembangunan tanah di bawah commune system.

Isitlah bureau mula popular di negara kita, setelah kita mula mengadakan hubungan diplomatik dengan Soviet Russia dalam tahun 1966. Politbureau adalah unit induk dalam pengurusan Parti Komunis Soviet dan banyak keputusan pentadbiran rasmi kerajaan Soviet disebut sebagai keputusan Politbureau. Di negara kita, sumber popular maklumat dan berita, dimuatkan dalam makalah mingguan "Berita Soviet", diterbitkan oleh Kedutaan Besar Soviet di Kuala Lumpur. 

Hari ini, banyak agensi rasmi, parti politik dan NGO, menggunakan isitilah biro (versi bureau dalam Bahasa Melayu), menggantikan isitilah jabatan atau jawatankuasa kecil. Sebelum merdeka dan selepas merdeka, parti-parti politik atau pertubuhan lain, biasanya menggunakan istilah jabatan, section, jawatankuasa kecil dan panitia, bagi unit-unit pengurusan atau pentadbiran. 

Pas, menggunakan isitilah panitia dan hari ini menggunakan istilah lajnah. Berbeza dengan pertubuhan lain, setelah tamatnya zaman Revolusi Merah di China, keruntuhan komunisme Russia dalam tahun 1991, tidak kekok dan tidak takut menggunakan istilah biro. Malah dalam pengurusan masjid, modul yang dirangka oleh Majlis Agama Islam Negeri, menggunakan istilah biro dalam carta organisasi pentadbiran. Apakah rasionaliti agenda pengurusan masjid tidak menggunakan istilah lajnah, dan lebih gemar guna istilah biro. 

Dari segi singkatan gabungan kata seperi menlu (menteri luas), dubes (duta besar), berdikari (berdiri atas kaki sendiri), Bernama (Perbadanan Berita Nasional Malaysia), adalah tiruan pembinaan kata dalam Bahasa Russia. Singkatan gabungan kata ditiru dari pembentukan kata dalam Bahasa Indonesia, di mana pembentukan kata berkenaan mengambil bentuk Bahasa Russia. Indonesia, sebelum Gestapo 30 September 1965, mempunyai hubungan akrab dengan negara-negara blok Timur yang dikepalai Soviet Russia. Hubungan ini merangkumi kepelbagaian bidang termasuk kebudayaan dan pendidikan. Hubungan bilateral ini turut mempengaruhi perkembangan bahasa dan persuratan, secara langsung terbina nilai-nilai dan unsur-unsur baru dalam bahasa itu sendiri.

Unsur, nilai dan konsep yang dibina oleh pendokong komunisme sama ada dari China atau Soviet Russia, sudah lama diterimapakai dan diassimilasikan dalam masyarakat kita. Ianya sudah sebati. Tidak ada komunisme bentuk lama atau bentuk baru, konsepnya tetap sama. Amatlah tidak wajar melemparkan tuduhan atau melabelkan pihak tertentu komunis hari ini, sebab ianya adalah nilai universal dan sudah lama diterimapakai dalam pentadiran, pendidikan, persuratan dan pembangunan kemasyarakatan. Malah delegasi Partai Komunis China, pernah menjadi tetamu Perhimpunan Agung UMNO (Baru),  beberapa tahun lalu. Apa beza Partai Komunis China dengan fahaman komunisme?

Kerajaan Perpaduan

KEPERLUAN KERAJAAN PERPADUAN DALAM REALITI POLITIK MALAYSIA

Cetusan gagasan kerajaan perpaduan atau unity government (UG) yang  popular selepas PRU12 dulu, kedengaran semula dan antara isu menarik dalam masa terdekat. Sejauh mana agenda ini dapat direalitikan dalam konteks amalan demokrasi kepilihanrayaan negara kita, dapat disempurnakan.

Idea ini dicetuskan oleh kepimpinan utama UMNO atas alasan demi perpaduan Melayu dalam memperkukuhkan kerajaan yang sedia ada. Kebimbangan tergugatnya kuasa pemerintah sedia ada, seolah-olah satu ancaman yang akan merencatkan kedudukan orang Melayu. Sasaran ditumpukan kepada Pas supaya menyertai kerajaan atas nama kerajaan perpaduan.

Kerajaan perpaduan (UG) lebih popular dalam amalan demokrasi kepilihanrayaan berasaskan undi popular. Perolehan kerusi di dewan legaslatif sesebuah parti diperuntukan berasaskan peratusan undi keseluruhan, sama ada di badan legislatif peringkat nasional, wilayah atau tempatan. Sistem ini amat popular dengan model Jerman Barat. Model Jerman meletakkan, sesebuah parti yang perolehi lebih 5 peratus undi popular keseluruah, layak untuk mendapat perwakilan di dewan legislatif. 

Keanggotaan dewan legislatif tertinggi atau parlimen Indonesia, Majlis Pemesyuaratan Rakyat (MPR) mengambil model di atas, dalam memperuntukan kerusi. Model ini adalah satu persaingan terbuka antara parti, di mana pengundi memilih parti. Sistem berbilang parti (multiparties) ini, mengemukakan senarai calon pilihan parti masing-masing. Jika satu parti perolehi 30 peratus undi popular, parti berkenaan layak mendapat 30 peratus kerusi dan calon dalam senarai parti di kedudukan 30 peratus teratas layak menjadi perwakilan dalam dewan legislatif. 

Inilah model sebenar pembentukan sebuah kerajaan perpaduan kerana komposisi perwakilan setiap parti adalah berasaskan kepada komposisi peratusan undi yang dipungut oleh parti itu. Andainya model ini diterimapakai dalam membentuk kerajaan perpaduan di Malaysia, berpandukan kepada keputusan PRU13 yang lalu, Barisan Nasional yang memperolehi 5.23 juta undi bahagian pilihan raya parlimen, adalah 46.48 peratus dari keseluruhan 84.84 peratus keluar mengundi dari jumlah 13.26 juta pengundi, boleh diperuntukan 106 kerusi di Parlimen, berbanding 133 kerusi dalam PRU13. 

Pakatan pembangkang sepatutnya berhak mendapat 116 kerusi. PKR yang dapat 2.25 juta undi adalah 20.00 peratus, menyamai 46 kerusi (berbanding 30 kerusi dalam PRU13). DAP, dengan perolehan 1.73 juta undi adalah 15.37 peratus, layak diperuntukan 36 kerusi, berbanding 38 kerusi dalam PRU13. Pas, yang dapat 1.63 juta undi adalah 14.48 peratus undi parlimen, patut diberi 34 kerusi parlimen (berbanding 21 kerusi hasil PRU13).

Kalau ikut model sebenar amalan kerajaan perpaduan, PKR dan Pas mendapat lebih banyak kerusi di Parlimen, berbanding dengan amalan demokrasi parlimen Westminster yang berasaskan perwakilan berkawasan "the first past the post". BN dan DAP lebih bermanfaat dengan amalan model Britain. 

Amalan demokrasi pilihanraya yang berasaskan perwakilan kawasan (constituency represantation) yang berlainan dengan model Britain, model yang dipopularkan oleh Peranchis. Model Peranchis yang mempastikan, parti atau calon yang menang adalah mewakili majoriti pengundi di sesuatu kawasan. Calon yang menang perlu perolehi lebih 50 peratus undi, jika gagal diadakan pilihan raya pusingan kedua, dengan memberi peluang kepada 2 calon undian tertinggi berentap secara satu lawan satu. Model Peranchis menggalakan persaingan berbilang parti, sementara model Britain, mirip kepada sistem dua parti, di mana model Peranchis lebih adil dan menepati "the first past the post". Justeru itu, amalan demokrasi ala Peranchis ini lebih popular hari ini dan dijadikan rujukan bagi negara-negara yang baru memperkenalkan kerajaan yang dipilih rakyat.

Hasil keputusan PRU13 lepas menerusi model demokrasi berparlimen Britain, menghasilkan pembentukan kerajaan Persekutuan tidak mewakili taburan penduduk yang sebenar, majoriti kerusi dikuasai oleh BN menerusi UMNO, yang mewakili pengundi Melayu. Kaum Cina, kaum kedua terbesar tidak diwakili dalam kerajaan Persekutuan, lantaran kekalahan besar parti-parti komponen BN; MCA, Gerakan dan SUPP. Perwakilan sebenar dalam parlimen yang mewakili kaum ini yang menguasai pengundian di sektor bandar, adalah diwakili oleh DAP, menerusi 38 Ahli Parlimen. 

Amatlah wajar, sebagai sebuah negara yang mengamalkan demokrasi berparlimen model Britain, kerajaan perpaduan yang harus dibentuk di peringkat kerajaan Persekutuan, melibatkan BN dan DAP.  Penyertaan DAP, akan memberikan maksud sebenar "perpaduan" kerana DAP adalah parti kedua penguasaan kerusi selepas BN, dan semua kepentingan mewakili kepelbagaian kaum dapat dipertontonkan. 

Kerajaan perpaduan dengan BN menjemput penyertaan Pas, sebenarnya sebuah persepakatan yang menebalkan polarisasi kaum. Kerajaan perpaduan jenis ini meletakkan satu kaum utama di satu pihak dan satu kaum utama lagi di pihak yang bertentangan: kerajaan dan pembangkang. Tambahan pula, Pas masih gagal mempamirkan pengaruh merentasi sempadan demi intergrasi nasional, lantaran kegagalan Pas di Sabah dan Sarawak. UMNO dan DAP lebih terkedepan dalam menepati tafsiran ini,

Sebuah kerajaan yang menggabungkan sebuah parti yang menaja "satu Malaysia" dengan kelompok yang memperjuangkan "Malaysian Malaysia" sekian lama, akan dapat memperkukuhkan perpaduan kaum dan intergrasi nasional. Wajah-wajah rasialisme, ragionalisme dan pemikiran politik sempit akan terpinggir secara perlahan-lahan, seandainya kerajaan perpaduan menjadi kenyataan di negara kita, di peringkat kerajaan Persekutuan khususnya.

Tahaluf Siasi

PASCA PRU13: KEPERLUAN KAJIAN TAHALUF SIASI PAS DENGAN PKR & DAP

 Cadangan Ketua Dewan Ulama Pas Pusat, Dato' Harun Taib, semasa menyampaikan ucaptama Multaqa Ulama Se Malaysia, pada 14/09/2013 lalu; penubuhan sebuah jawatankuasa khas oleh Pas Pusat untuk mengkaji dan menilai kemerosotan sokongan pengundi Melayu kepada Pas serta pemerkasaan tahaluf siasi menerusi Pakatan Rakyat. 

Beliau mengambil data keputusan PRU13 yang memperlihatkan sokongan pengundi Melayu kepada Pas cuma 45.5 peratus berbanding 48.3 peratus dalam PRU12. Di samping itu, dari segi pungutan kerusi terutama kerusi parlimen, di mana Pas cuma dapat 21 kerusi berbanding 23 kerusi dalam PRU12. DAP melonjakkan kerusinya dari 28 ke 38 kerusi parlimen, sementara PKR 30 kerusi, berbanding 31 kerusi dalam PRU12.

Bagi kerusi Dewan Undangan Negeri, Pas cuma mampu menambah 1 kerusi saja: 84 kerusi dalam PRU12 kepada 85 kerusi dalam PRU13. DAP bertambah dari 73 kerusi kepada 95 kerusi, sementara PKR,  menambah 9 kerusi, 40 kepada 49. Data-data tersebut, memperlihatkan Pas ketinggalan berbanding DAP dan PKR dalam perwakilan legislatif. 

Adalah lebih adil kita memerhati prestasi PRU13, dengan melihat kepada pencapaian Pas serta rakan dalam Pakatan Rakyat, di samping pencapaian calon-calon BN menerusi UMNO dan rakan-rakan, dalam perebutan undi di kawasan majoriti Melayu dan campuran yang bermajoriti Melayu. Pendekatan ini wajar difokuskan kepada pencapaian undi untuk kerusi parlimen, kerana ianya lebih meluas dan umum dari segi persepsi pengundi, berbanding kerusi negeri yang lebih banyak cenderong kepada isu-isu negeri dan tempatan. Lantaran pencapaian atau sokongan yang tidak seragam antara negeri, lebih tepat diperhati kepada pencapaian untuk kerusi parlimen. 

Oleh kerana perbedaan dari segi latar demografi, taburan kaum, sejarah partisipasi politik kepartian, antara Semenanjung dengan Sabah dan Sarawak, pemerhatian yang berfokus kepada Pas, wajar meneliti pencapaian PRU13 di Semenanjung sahaja. 

Di Semenanjung, terdapat 165 kawasan pilihan raya atau kerusi parlimen: 43 kerusi mempunyai lebih 80 peratus pengundinya berbangsa Melayu dan 42 kerusi, mempunyai komposisi 60 hingga 79 peratus pengundi Melayu. 85 kerusi ini yang menguasai 51.5 peratus atau lebih separuh kerusi parlimen di Semenanjung, menyaksikan persaingan antara calon-calon Melayu dari UMNO mewakili BN dengan calon Melayu PKR dan Pas. Berbeza dengan PRU12, BN meletakkan calon bukan Melayu di Gerik, mewakili Gerakan.

Di 43 kawasan, majoriti mutlak pengundi Melayu (lebih 80 peratus), pencapaian BN menerusi calon UMNO lebih baik, di mana berjaya meningkatkan undinya dari 882,255 (PRU12) kepada 1,151,795 (PRU13), peningkatan 269,537 atau 30.55 peratus. Pakatan Rakyat menerusi 35 calon Pas dan 8 calon PKR, meningkatkan undinya dari 776,156 kepada 988,899 dalam PRU13, iaitu peningkatan 212,742 undi atau 27.41 peratus. 

Dari segi peratusan pungutan undi, dalam PRU12, BN memungut 52.12 peratus, meningkat kepada 53.11 peratus dalam PRU13. Sementara undi PR menurun peratusannya dari 46.73 peratus kepada 45.60 peratus. Justeru itu, PR telah hilang 7 kerusi parlimen majoriti mutlak Melayu; 4 ditandingi Pas (Padang Terap, Pendang, Sik dan Baling) dan 3 ditandingi PKR (Ketereh, Tanah Merah dan Machang).

Jika dikhususkan kepada 35 kawasan yang ditandingi Pas, sebenarnya dari peratusan pungutan undi BN merosot. Dalam PRU12, undi BN di kawasan tersebut ialah 726,091 undi atau 52.27 peratus dari jumlah undi sah, sementara dalam PRU13, 911,129 undi atau 51.30 peratus. Undi dikumpul oleh calon Pas di 35 kawasan tersebut dalam PRU12 ialah 661,992 undi atau 47.66 peratus, sementara dalam PRU13, 838,171 undi atau 47.20 peratus dari jumlah undi sah. Berbanding kemerosotan peratusan undi, kemerosotan BN lebih besar berbanding kemerosotan peratusan undi Pas. Kemerosotan peratus dari jumlah undi sah ini dalam PRU13, kerana 1.50 peratus undi sah dipungut oleh calon-calon bebas atau parti pembangkang di luar PR.

Penurunan  peratusan undi dari undi sah di kawasan yang ditandingi, peratusan undi oleh calon-calon Pas lebih tinggi berbanding peratusan undi keseluruhan calon-calon PR. Di sudut ini, bolehkan faktor kerjasama dalam bentuk tahaluf siasi dijadikan alasan. 

Pertambahan undi Pas lebih besar pertambahan undi BN, dapat dikesan di 10 kerusi parlimen: Tumpat, Pengkalan Chepa, Rantau Panjang, Besut, Kuala Nerus, Kuala Terengganu, Marang, Hulu Terengganu, Dungun dan Maran.

 Di kerusi Pas kalah: di Besut, undi Pas meningkat sebanyak 8,104 undi (naik 43.14%) berbanding BN, 5,856 undi (19.33%), Hulu Terengganu, undi Pas naik sebanyak 5,403 undi (naik 36.98%), BN 4,159 undi (naik 14.98%), di Maran, 3,547 undi (naik 38.44%), BN 3,381 undi (21.71%) dari PRU12 ke PRU13.   

Bagi kerusi parlimen yang mempunyai antara 60 hingga 79 peratus pengundi Melayu, iaitu 42 kerusi, undi BN menerusi calon-calon UMNO, telah meningkat dari 853,839 undi dalam PRU12 kepada 1,128,378 undi dalam PRU13, iaitu pertambahan 274,539 undi atau naik 32.15 peratus. Sementara PR menerusi 22 calon Pas dan 20 calon PKR, semuanya Melayu, memungut 709,578 undi dalam PRU12, meningkat kepada 986,884 undi atau pertambahan 277,366 undi iaitu peningkatan undi 39.09 peratus.  

Angka tersebut dari segi peratusan kepada jumlah undi sah, BN memungut 54.59 peratus undi dalam PRU12, merosot kepada 53.23 peratus dalam PRU13. PR perolehi 45.36 peratus undi sah, meningkat kepada 46.55 peratus dalam PRU13, walaupun kehilangan 6 kerusi parlimen yang ditandingi oleh 3 calon pas (Jerai, Kuala Selangor dan Titiwangsa) dan 3 PKR (Merbok, Kulim Bandar Baru dan Bagan Serai).

Jika difokuskan kepada kawasan yang ditandingi oleh calon Pas iaitu di 22 kerusi parlimen, undi Pas meningkat dengan kadar yang lebih tinggi berbanding undi BN. Jumlah undi BN di 22 kawasan berkenaan dalam PRU12 ialah 417,418 undi, dan dalam PRU13, 538,373 undi. Undi BN meningkat sebanyak 120,955 undi atau pertambahan 28.98 peratus. Undi Pas, meningkat dari 350,094 undi kepada 495,170 undi iaitu peningkatan 145,076 undi atau 41.44 peratus, walaupun hilang 3 kerusi parlimen kumpulan ini. 

Di 22 kawasan berkenaan, peratusan undi dari jumlah undi sah yang dipungut oleh BN ialah 54.32% (PRU12) menurun ke 51.95% (PRU13). Sebaliknya prestasi calon-calon Pas lebih baik, meningkat dari  45.56%  ke 47.78%. Paparan ini menjelaskan prestasi calon-calon Pas lebih baik berbanding calon PR yang lain yang bertanding di baki 20 kawasan pengundi Melayu antara 60% - 79%. 

Daripada 22 kawasan yang ditandingi Pas, peningkatan undi calon Pas mengatasi peningkatan undi calon Melayu dari BN, di 14 kerusi parlimen. 4 kerusi yang dimenangi: Kota Bharu, Temerloh, Parit Buntar dan Shah Alam. 10 kerusi tewas: Kepala Batas, Tasek Gelugor, Lenggong, Kuala Kangsar, Sungai Besar, Jelebu, Jempol, Tampin, Parit Sulong dan Lipis.

Terdapat 31 kerusi parlimen dengan komposisi pengundinya campuran tetapi pengundi Melayu merangkumi antara 50 hingga 59 peratus. BN dan PR meletakkan calon berbagai kaum. BN meletak 19 calon Melayu menerusi UMNO, baki 12 calon bukan Melayu dari MCA, MIC dan Gerakan, sementara PR meletakkan 25 calon Melayu (21 PKR dan 4 Pas), serta 6 calon bukan Melayu (PKR (4), DAP (1) dan Pas (1).

Di 31 kawasan campuran majoriti Melayu ini, BN perolehi 759,717 undi dalam PRU12 berbanding 952,482 dalam PRU13. Peningkatan undi sebanyak 192,765 undi atau  25.37 peratus. Sementara undi kepada PR, meningkat dari 640,914 undi kepada 1,046, 091 undi, iaitu pertambahan 405,177 undi atau 63.22 peratus. 

Dari segi peratusan undi, undi BN telah merosot peratusannya dari 54.22 peratus dalam PRU12 kepada 46.96 peratus dalam PRU13. Sebaliknya, PR memungut 45.74 peratus (PRU12) dan 51.58 peratus (PRU13) dari jumlah undi sah. Dalam PRU13, 1.46 peratus atau 29,659 berjaya dipungut oleh parti-parti lain dan calon-calon bebas.

Pas hanya bertanding di 5 kawasan. Di kawasan yang ditandingi Pas tersebut, BN memungut 135,470 undi atau 60.04 peratus dalam PRU12, dan 168,080 undi atau 49.50 peratus dalam PRU13. Berbanding undi Pas dalam PRU12 ialah 90,161 undi atau 39.96 peratus dan dalam PRU13, memungut 170,209 undi atau 50.12 peratus. Ini membolehkan Pas menang di kerusi parlimen Hulu Langat dan Sepang, berjaya meningkatkan undi mengtasi BN di Ayer Hitam (peningkatan undi: Pas:8414, BN:1815), Simpang Renggam (peningkatan undi Pas: 5451, BN: 3304), Pulai (peningkatan undi Pas: 22,938, BN: 5715).

Di kawasan campuran, komposisi Melayu antara 40 hingga 49 peratus, terdapat 19 kerusi parlimen. Pas bertanding di satu kerusi sahaja, parlimen Kota Raja. Calon Pas berjaya pertahan kerusi dengan memungut 64.62 peratus undi. 

Dari paparan data-data di atas, Pas gagal meningkatkan kerusi walaupun berjaya mengatasi BN dari segi pertambahan undi, kerana undi Pas yang jauh ketinggalan atau kekalahan dengan majoriti besar dalam PRU12. Potensi untuk prestasi yang lebih baik dalam PRU14 mempunyai peluang yang tinggi. Paparan di atas juga menjelaskan, kemerosotan prestasi Pas lebih bersifat eksklusif. Penampilan Pas di sebelah utara gagal dipengaruhi oleh kebangkitan rakyat keseluruhannya. Justeru itu, meletakkan beban kepada tahaluf siasi tidaklah boleh dijadikan satu sasaran tepat dalam menyediakan kerangka sebuah kajian. 

Tahaluf siasi yang lebih bersifat kerjasama atau persefahaman pilihan raya antara Pas dengan PKR dan DAP memberi merit kepada Pas berasaskan pencapaian parti itu di kawasan yang berbeza peratusan pengundi Melayu dan pengundi bukan Melayu. Sungguhpun peratusan undi yang menurun di kawasan majoriti mutlak Melayu (80% Melayu), tetapi sebaliknya di kawasan lain, memberikan harapan baru buat Pas, di masa mendatang, seandainya semakan persempadanan kawasan pilihan raya secara telus, adil dan tidak memihak.

Tahaluf siasi dalam dua PRU terakhir, sebenarnya merintis ke arah sistem dua parti, yang lebih serasi dengan amalan demokrasi pilihan raya "the first past the post". Keperluan tahaluf lebih menepati agenda demokrasi dengan keperluan sistem dua parti  untuk diadaptasikan dengan sistem pilihan raya yang kita amalkan. Ianya harus diasingkan dengan sistem undi popular atau pilihan raya berbilang parti, di mana sukar untuk diuruskan tahaluf seumpama itu.

Persempadanan semula 4: kurangkan kerusi

PERSEMPADANAN SEMULA KAWASAN PILIHAN RAYA MEMERLUKAN AGENDA MENGECILKAN  KERUSI PARLIMEN

Semakan persempadanan kawasan pilihan raya (delineation) akan dilaksanakan akhir tahun ini mengikut janji SPR. Itupun seandainya rang undang-undang berkenaan diluluskan oleh Parlimen dengan suara majoriti dua pertiga. Semakan ini yang sepatutnya bermula 2 tahun lepas, mengambil kira peruntukan Perlembagaan Persekutuan, iaitu genap 8 tahun selepas semakan persempadanan terakhir, 2003. 

Dalam 4 siri persempadanan semula kawasan pilihan raya peringkat nasional yang lepas, semakan ini menghasilkan pertambahan kawasan pilihan raya,  sama ada negeri atau parlimen. Secara kebetulan, semakan persempadanan yang menambahkan kerusi Dewan Undangan Negeri dan Dewan Rakyat selepas pilihan raya umum akhir yang memberikan prestasi kurang baik buat parti pemerintah. Persempadanan pertama (1973) selepas PRU3 (1969), persempadanan ketiga (1995) selepas PRU8 (1990) dan persempadanan keempat (2003) selepas PRU10 (1999). Cuma persempadanan kedua (1983), selepas PRU6 (1982) yang memberikan  kemenangan besar kepada parti pemerintah, BN, sebagai mandat untuk PM baru, DS Dr Mahathir Mohamad.

Lantaran kemerosotan yang paling tinggi diperolehi parti pemerintah dalam sejarah, PRU12 (2008) sepatutnya semakan persempadanan kelima diadakan bermula 2011, untuk membolehkan ianya digunakan dalam PRU13. Kegagalan BN menguasai dua pertiga kerusi di Dewan Rakyat hasil PRU12, rang undang-undang berkaitan tidak dibentangkan dalam tempoh Dewan Rakyat ke 12. 

Setelah 50 tahun usia Malaysia ditubuhkan serta 56 tahun kemerdekaan, berserta beberapa wawasan dan perencanaan ke arah negara yang lebih maju dan ketinggian tamadun semakan persempadanan kawasan pilihan raya, sewajarnya mengambil kira faktor globalisasi dan transformasi. Semakan persempadanan bukan semata-mata untuk menambah kerusi pilihan raya di samping mengukuhkan dan mempertahankan kuasa pemerintah.

Sebagai sebuah negara yang menerima warisan sistem pilihan raya "the first past the post", amalan sistem parlimen Great Britain, haruslah mengambil kira amalan yang dilaksanakan di negara tersebut. Rang undang-undang menerusi "Parliamentry Voting System and Constituencies Act 2011 Part 2", bertujuan meminda Parliamentary Cinstituencies Act 1986, berfungsi menyemak persempadanan kawasan pilihan raya. Salah satu cadangan dalam akta ialah mengurangkan bilangan kerusi Dewan Perwakilan (House of Commons) daripada 650 kerusi kepada 600 kerusi. Pengurangan kerusi parlimen Great Britain ini adalah dengan wajaran menjadikan wakil rakyat yang dipilih lebih berkesan dan bermutu. Kadar seorang wakil rakyat dengan bilangan pemilih yang semakin besar mendorong kepada cabaran yang lebih tinggi perkhidmatan seorang penggubal undang-undang.

Akta berkenaan juga menggariskan wajaran bilangan pemilih  bagi sesebuah kawasan pilihan raya parlimen. Sesebuah kawasan pilihan raya hendaklah mengandungi tidak melebihi atau kurang 5 peratus dari purata nasional. Di samping itu, keluasan sesebuah kawasan pilihan raya, tidak melebihi 13,000 km persegi. Bagi kawasan yang melebihi 12,000 km persegi, lantaran kekurangan penduduk, bilangan pemilih hendaklah tidak kurang 5 peratus dari purata nasional.

Dengan mengasingkan Sabah dan Sarawak, berbanding Semenanjung, yang lebih dulu mencapai kemerdekaan dan lebih terkedepan dari segi pembangunan ekonomi, kemudahan komunikasi dan tahap sosio-ekonomi penduduk, fokus semakan persempadanan kawasan pilihan raya di Semenanjung sewajarnya menerima panduan dan merujuk Parliamentary Voting System and Constituencies Act 2011 tersebut. Rujukan dan panduan berkenaan untuk merangka dan menggubal persempadanan kali kelima nanti. 

Di Great Britain, menggunakan angka 5 peratus sebagai had perbezaan bilangan pemilih sesebuah kawasan pilihan dengan purata nasional, di Malaysia, yang lebih terbelakang berbanding Great Britain dari segi pemakaian sistem pilihan raya serta tahap kemajuan, kita bolehlah letakkan 10 peratus sebagai had perbezaan. Puratanya setiap kawasan pilihan raya parlimen di Semenanjung ialah 67,700 pemilih, berdasarkan angka pemilih yang digunakan dalam PRU13 yang lalu. Purata 67,700 pemilih ini adalah berdasarkan jumlah 11,177,742 pemilih bagi 165 kerusi parlimen dari Semenanjung.  

Purata pengundi bagi setiap kawasan pilihan raya parlimen di Terengganu ialah 79,368 orang, sedangkan negeri yang lebih maju seperti Perak, puratanya cuma 58,613 pemilih, Johor memiliki purata 61,742 pemilih, Pulau Pinang berpurata 65,044 pemilih.

Jika angka 10 peratus atau 6,700 pemilih, maksima bilangan pemilih sepatutnya 73,700 pemilih dan paling kecil ialah 61,000 pemilih bagi satu kerusi parlimen di Semenanjung. Terdapat 69 kerusi parlimen di Semenanjung, memiliki pengundi kurang dari purata nasional. Tolak 2 kerusi: Putrajaya (15,355 pemilih) dan Langkawi (37,390 pemilih) kerana kedudukan sempadan pentadbiran eksklusif dan faktor geografis, 67 kerusi atau kawasan pilihan raya parlimen tersebut sepatutnya dikurangkan sebanyak 16 kerusi kepada 51 kerusi sahaja. Penguruangan 16 kerusi ini, untuk mempastikan setiap kawasan pilihan raya parlimen mengandungi tidak kurang dari 61,000 pengundi. 

Kawasan pilihan raya parlimen Lenggong (28,018 pemilih), Padang Rengas (28,572), Gerik (32,614), Parit (33,600), Kuala Kangsar (33,602), Larut (46,695) dan Beruas (49,314) adalah kawasan yang bersempadan antara satu sama lain, boleh dicantumkan dalam 4 kawasan pilihan raya sahaja dengan purata, 61,000 pengundi setiap kawasan. 7 kerusi parlimen berkenaan, memiliki kemudahan urbanisasi, kemudahan komunikasi darat dan prasarana yang jauh lebih baik berbanding dengan kerusi parlimen Hulu Terengganu 63,543 pemilih) dan Setiu (67,280pemilih).

Kawasan pilihan raya parlimen Cameron Highlands (28,043 pemilih) dan Kuala Lipis (32,404 pemilih) perlu digabungkan menjadi satu kawasan pilihan raya sahaja. Kawasan pilihan raya parlimen Sabak Bernam (37,390 pemilih), Sungai Besar (42,923 pemilih) dan Tanjong Karang (42,410 pemilih), boleh dicantumkan dalam dua kawasan pilihan sahaja, dengan mengambil satu atau dua daerah mengundi bersebelahan dari kawasan pilihan Hulu Selangor. 

Kawasan pilihan raya parlimen Gua Musang (40,271 pemilih), Jeli (43,340 pemilih) dan Kuala Krai (63,221) sewajarnya membentuk 2 kawasan pilihan raya sahaja. Kawasan pilihan raya parlimen Labis (37,787 pemilih), Sekijang (43,129 pemilih) dan Segamat (47,115 pemilih) bolehlah digabungkan untuk mewujudkan 2 kawasan pilihan raya sahaja. 

Kiranya had pemilih sesuatu kawasan pilihan raya parlimen tidak melebihi 10 peratus purata nasional, maksima jumlah pemilih sesebuah kawasan ialah 73,700 orang. Terdapat 62 kerusi parlimen di Semenanjung, melebihi 73,700 atau 74,000 pemilih. Pemilih di 62 kawasan tersebut sepatutnya dipecahkan kepada 77 kawasan pilihan raya atau penambahan 15 kerusi baru. Rasionalnya setiap 60,000 atau 70,000 pemilih diwakili oleh seorang ahli parlimen. Sebab ahli parlimen mewakili suara pengundi, tidak boleh dinisbahkan dengan setiap 1 juta pokok kelapa sawit atau getah diwakili oleh seorang ahli parlimen. 

Oleh kerana, kawasan yang mengandungi bilangan pengundi yang besar, adalah kawasan perbandaran, pinggiran bandar, dan semi-urban, dengan kemudahan sistem komunikasi yang baik, mungkin bolehlah ditingkatan had bilangan pemilih kepada peratusan yang lebih tinggi. Jika angka 20 peratus diambil kira, had maksima pengundi ialah 82,000. Terdapat 46 kawasan pilihan raya parlimen di Semenanjung melebihi 82,000 pemilih, yang boleh diselaraskan semula untuk memaksimakan jumlah pengundi yang setara, kepada 54 kawasan iaitu pertambahan 8 kerusi baru. 

Terdapat 14 kawasan pilihan raya parlimen mempunyai lebih 100,000 pengundi. Amatlah tidak wajar  ahli parlimen Kapar mewakili 144,000 pengundi, berbanding dengan wakil rakyat parlimen Kuala Kangsar, bandar di-raja, dengan cuma 33,000 pengundi. Dari segi pemodenan kehidupan rakyat disertai kemudahan prasarana tiada jauh bezanya antara Kapar dengan Kuala Kangsar, kedua-duanya kawasan majoriti pengundi Melayu, walaupun peratus pengundi Melayu di Kuala Kangsar lebih tinggi. Logiknya, kawasan pilihan raya Kapar perlu dipecahkan kepada dua kawasan, sementara Kuala Kangsar, perlu digabungkan dengan kawasan bersebelahan.

Lebih munasabah tanpa pengaruh dan kepentingan mana-mana parti politik, kawasan pilihan raya parlimen di Semenanjung memerlukan pengurangan 16 kawasan pengundi di bawah 61,000 orang dan menambah 8 kerusi baru dengan memecahkan kawasan pilihan raya yang mengandungi lebih 81,000 pengundi. Ini bermakna kerusi parlimen di Semenanjung, sebanyak 165 kerusi sekarang, memadai dengan 157 kerusi sahaja. 

Sementara kawasan pilihan raya parlimen di Sabah, yang puratanya 39,000 pengundi dengan 25 kawasan perlu dikekalkan, kerana faktor tersendiri dimiliki Sabah berbanding purata di Semenanjung. Faktor Sabah termasuklah kemudahan sistem perhubungan, taburan penduduk, ketidakseimbangan saiz kawasan pentadbiran, serta keistimewaan Sabah, dengan Perjanjian 20 Perkara semasa menyertai Malaysia. Semakan persempadanan kawasan pilihan raya tidak melibatkan negeri Sarawak, kerana semakan sudah diadakan di negeri itu dalam tahun 2006. Jumlah kerusi parlimen, 222 sekarang, memadai dengan 214 sahaja, andainya cara semakan di negara yang lebih maju dan lebih tua mengamalkan demokrasi kepilihanrayaan "the first past the post", dijadikan panduan dan rujukan.

Semakan persempadanan adalah lebih adil dengan memberi fokus kepada keseimbangan pemilih walaupun kawasan terpaksa diperluaskan, kerana dengan kepesatan pembangunan dan kemudahan sistem perhubungan membolehkan seorang wakil rakyat mewakili manusia bukan mewakili kawasan, dengan lebih berkesan. Tugasan, tanggungjawab serta bidang perkhidmatan adalah tidak sama antara seorang wakil rakyat parlimen (Ahli Dewan Rakyat) dengan wakil rakyat negeri (Ahli Dewan Undangan Negeri).

Apakah perkembangan penduduk, semakin banyak kawasan penempatan baru diterokai, serta kepesatan pertumbuhan pembangunan, menjadikan tugasan dan tanggongjawab seseorang pembuat undang-undang atau wakil rakyat lebih sophisticated. Keperluan orang ramai kepada wakil rakyat sebagai tempat mengadu, meminta bantuan dan penyelesai masalah, adalah lebih kepada wakil rakyat negeri (ADUN) berbanding wakil rakyat parlimen. Tanggungjawab dalam kebajikan, bantuan pertanian, kecemasan, kemudahan asas, adalah bidang-bidang pentadbiran di bawah kuasa kerajaan negeri, yang menjadi tanggungjawab ADUN. Ahli parlimen bertanggungjawab kepada bidang kerajaan Persekutuan; pelajaran, keselamatan, dasar-dasar negara, yang tidak memerlukan hubungan langsung orang ramai dengan wakil rakyat.

Saranan mengurangkan kerusi parlimen, tidak bermakna akan mengurangkan wakil rakyat negeri (ADUN). Kawasan pilihan raya negeri (DUN) boleh ditambah, kerana tidak menjadi syarat ada nisbah tetap satu kerusi parlimen dengan berapa bilangan kerusi negeri. Satu kerusi parlimen di pusat bandar mungkin mengandungi 2 kerusi negeri, dan satu kerusi parlimen luar bandar, kerana keluasan kawasan, mungkin satu kerusi parlimen yang terdiri dari 4 atau 5 kerusi negeri. 

Persempadanan kawasan pilihan raya yang asal yang digunakan dalam PRU1 (1959), setiap negeri mempunyai kadar atau nisbah tetap; kerusi parlimen dan kerusi negeri. Contohnya; di Kelantan 1 parlimen:3 kerusi negeri, Terengganu, Pulau Pinang, Negeri Sembilan dan Pahang 1 parlimen:4 kerusi negeri, Johor, Kedah, Perak dan Selangor 1 parlimen: 2 kerusi negeri. Perlis 1 parlimen: 6 kerusi negeri, Melaka 1 parlimen: 5 kerusi negeri.

Dalam persempadanan semula pertama (1973) dan kedua (1983), kaedah ini dikekalkan. Tetapi bermula persempadanan semula ketiga (1993), nisbah ini tidak digunapakai dengan taburan nisbah yang berbagai. Justeru itu, contohnya di Negeri Sembilan, kerusi parlimen  Jelebu (4 kerusi negeri), Jempol (4 kerusi negeri), Seremban (6 kerusi negeri), Kuala Pilah (5 kerusi negeri), Rasah (5 kerusi negeri), Rembau (4 kerusi negeri), Telok Kemang (5 kerusi negeri) dan Tampin (3 kerusi negeri). 

Sungguhpun kerusi parlimen dikurangkan, kerusi untuk DUN boleh ditambah kerana keperluan rakyat adalah menepati tanggungjawab wakil kerajaan negeri iaitu ADUN. Wakil rakyat DUN mempunyai masa yang luas bersama rakyat kerana sidang DUN cuma 3 kali setahun, 2 atau 3 hari satu sidang dan paling lama satu minggu untuk sidang belanjawan, berbanding seorang ahli parlimen terpaksa menghadiri sidang parlimen, biasanya 3 kali setahun, memakan masa 2 minggu setiap sidang dan 2 bulan untuk sidang belanjawan.

 

 

 

Persempadanan semula 3: perlunya roh demokrasi

PERSEMPADANAN KAWASAN PILIHNRAYA MEMERLUKAN KEIKHLASAN MERAIKAN ROH DEMOKRASI PERWAKILAN

DS Shahidan Kassim, Menteri Di Jabatan Perdana Menteri, yang bertanggungjawab dalam pengurusan parlimen dan pilihan raya, menyifatkan usaha untuk menyekat persempadanan semula kawasan pilihan raya, sebagai satu tindakan menzalimi rakyat (Berita Harian 01/09/13, halaman 4). 

Beliau mengambil sikap menyerang pihak yang tidak menyokong proses persempadanan, yang sepatutnya sudah bermula 2 tahun lalu, kerana Kerajaan Persekutuan yang gagal perolehi majoriti dua pertiga kerusi Parlimen, amat mengharapkan sokongan pembangkang (Pakatan Rakyat) untuk meluluskan rang undang-undang berkenaan yang akan dibentangkan, paling lewat hujung tahun ini. 

Ketua Pembangkang Parlimen, DS Anwar Ibrahim, sudahpun menegaskan Pakatan Rakyat akan menetang rang undang-undang berkenaan selagi pucuk kepimpinan Suruhanjaya Pilihan Raya (SPR) tidak meletak jawatan. Penegasan ini ditujukan kepada Pengerusi dan Timbalan Pengerusi SPR. Penipuan penggunaan dakwat kekal, pengundian awal melebihi jarak 3 antara hari mengundi awal dengan hari mengundi sebenar, senarai pemilih yang diragui dalam PRU13 tempoh hari, menciptakan krisis keyakinan masyarakat awam terhadap intergriti SPR. Masyarakat awam yang mewakili 53 peratus rakyat yang menolak BN dalam PRU13 tidak boleh dipandang ringan dan dipinggirkan oleh kerajaan minoriti 47 peratus.

TS Abdul Rashid Abdul Rahman, mantan Pengerusi SPR, mempertahankan persempadanan pilihan raya yang dibuat dalam tahun 2002, dengan memberi alasan keupayaan Pakatan Rakyat mempertahankan kerajaan Selangor, Pulau Pinang dan Kelantan. PR mempunyai strategi mempertahankan kuasa dengan persempadanan yang ada (temubual beliau dengan Malaysiakini, 07/09/13).

Apa yang penting bagi TS Rashid, setiap parti politik perlu mencari strategi politik yang boleh disesuaikan dengan realiti garisan geografi dan kaum di negara ini. Persempadanan kawasan pilihan raya tidaklah boleh dipersalahkan atas kegagalan untuk menarik pengundi dalam persekiatran berbeza untuk memenangi kerusi majoriti untuk membentuk kerajaan.

Persoalannya dalam sistem "first past the post", penyusunan sempadanan kawasan pilihan raya yang berbentuk taburan pengundi yang amat jauh berbeza antara kawasan, walaupun faktor geografi diambil kira, seolah-olah menampakkan satu perancangan strategik untuk membantu parti tertentu menguasai majoriti kerusi. Mengambil asas perbicaraan tanpa mengasingkan kerusi negeri (Dewan Undangan Negeri) dengan kerusi parlimen, adalah suatu fakta yang tidak tepat dan terlalu umum kerana kedua-duanya dilingkungi oleh persekitaran yang berbeza. Bilangan kerusi negeri dalam sesebuah kawasan parlimen adalah berbeza antara negeri. Atas asas perbezaan ini, adalah tidak tepat menyamakan kejayaan BN mempertahankan kuasa kerajaan Persekutuan dengan kemampuan PR mempertahankan kerajaan negeri Selangor, Pulau Pinang dan Kelantan. 

Kejayaan PR mempertahankan kuasa kerajaan negeri di Kelantan, dengan memenangi lebih dua pertiga kerusi DUN, tidak mencerminkan kejayaan berasaskan persempadanan memberi advantage kepada PR. Berbanding dengan pencapaian di kerusi parlimen, dengan purata 67,700 pengundi setiap kawasan parlimen, 5 kerusi parlimen di Kelantan memiliki bawah 60,000 pengundi, 4 di menangi BN (Jeli, Gua Musang, Machang dan Tanah Merah) dan satu dimenangi Pas (Rantau Panjang). 5 kerusi parlimen mengandungi lebih 70,000 pengundi, semuanya dimenangi Pas (Tumpat, Kota Bharu, Bachok, Pasir Puteh dan Pasir Mas). 

Di Selangor dan Pulau Pinang sungguhpun PR memenangi kerusi majoriti kerusi DUN, dan memenangi lebih banyak kerusi parlimen berbanding BN, tidak dapat membantu menguasai lebih banyak kerusi parlimen keseluruhannya. Di Selangor, ada 7 kerusi parlimen melebihi bilangan 100,000 pengundi, semuanya dimenangi calon-calon PR. Sebaliknya, BN memenangi semua kerusi bilangan pengundi kecil, kurang 45,000 seperti kawasan parlimen: Sabak Bernam, Sungai Besar dan Tanjong Karang, yang sepatutnya boleh digabungkan sebagai satu kerusi parlimen sahaja, untuk menyamai bilangan pemilih di Hulu Langat atau Kota Raja.

Dalam PRU13 lepas, purata pemilih setiap kawasan parlimen di Semenanjung ialah 67,700 orang, sementara di Sabah, 39,000 dan 35,500 orang di Sarawak. Di Semenanjung, daripada 165 kerusi parlimen, 67 kerusi atau 40.6 peratus mempunyai bilangan pengundi kurang dari 60,000 di mana 57 dimenangi oleh BN, cuma 10 kerusi sahaja dimenangi calon-calon pembangkang: DAP (5), PKR (3) dan Pas (2). Kawasan berkenaan tidak terbatas kepada kawasan pedalaman tetapi merangkumi berbagai latar ruang: luar bandar, pinggir bandar dan pusat bandar. Memberikan satu panorama corak memihak kepada parti yang dominan di kawasan berkenaan untuk terus kekal.  

Rasionalliti di sebalik tiada kesungguhan PR untuk menyokong kerja buat SPR dalam persempadanan kawasan pilihan raya dipengaruhi keperitan kerja-kerja berkenaan di masa lampau. Kejayaan Sabah dan Sarawak mempertahankan jenama fixed deposit BN dalam PRU13, walaupun berlaku kemerosotan, membimbangi PR, akan berlaku pertambahan lebih banyak kerusi parlimen di negeri berkenaan.

Kerja-kerja pendafatran pemilih dimanipulasi untuk memindahkan pengundi ke kawasan yang dimenangi UMNO/BN akan berterusan, di samping meramaikan pengundi Melayu di kawasan yang gagal dimenangi UMNO/BN. Strategi ini dibantu dengan persempadanan semula kawasan pilihan raya, demi mewujudkan kawasan baru sama ada menambah bilangan kerusi yang mampu dimenangi BN atau memecahkan kawasan dimenangi PR, untuk memastikan wujud kawasan baru berpotensi untuk BN menang. 

Di samping itu, persempadanan semula akan memberi peluang untuk mengelakkan tsunami Cina, dengan menghimpunkan pengundi Cina dalam satu kawasan, walaupun bilangan pengundinya tidak menggambarkan kawasan bandar yang bilangan pengundinya besar. Pengalaman SPR mewujudkan kerusi negeri Kota Darul Aman, membuktikan aliran berkenaan. Di kawasan parlimen Puchong, yang terdiri dari 2 kerusi negeri: Seri Serdang dan Kinrara.  Kinrara, kawasan majoriti Cina, dengan hanya 34,241 pengundi, sementara Seri Serdang, majoriti Melayu dengan 72,769 pengundi (kerusi negeri paling tinggi pengundi di Selangor dalam PRU13), asalnya semata-mata untuk mempastikan kemenangan UMNO/BN di Seri Serdang, dalam PRU11. Dikhuatiri, jika pengundi dalam parlimen Puchong, diagihkan sama rata dalam dua kerusi negeri berkenaan, kerusi Seri Serdang tidak selamat buat UMNO/BN. 

Ada kemunasabahan, andainya cadangan rang undang- undang persempadanan kawasan pilihan raya gagal mendapat undian dua pertiga di Parlimen. Kerja buat persempadanan lampau, jelas mempertontonkan kerja-kerja tidak profesional badan ekskutif seperti SPR, yang sepatutnya melindungi kepentingan awam bukan untuk memenuhi agenda pihak tertentu yang berkepentingan. 

 

 ,

 

 

 

Agenda memperbodohkan rakyat

AGENDA MEMPERBODOHKAN RAKYAT SECARA TERANCANG

Meneliti jawapan Dato' Azman Ujang, penasihat redaksi agensi berita Bernama dalam satu forum di Sidang Kemuncak Pemimpin Pelajar Malaysia ke 7, di Kuala Lumpur, semalam ; kandungan berita dalam akhbar arus perdana yang memperbodohkan rakyat hanya sedikit sahaja. (portal berita Malaysiakini, 25/08/13). Sebagai seorang tokoh media yang tidak asing, sinopsis dari kenyataan tersebut mencetuskan satu maklumat perhatian masyarakat umum.

Beliau mempertahankan persembahan akhbar perdana, Utusan Malaysia khususnya, bahawa  berita yang membentuk persepsi rakyat diperbodohkan dalam kuantiti yang kecil. Sungguhpun, media arus perdana main peranan mengorak agenda kotor ini, khalayak pembaca masih terus membeli dan melanggan secara regular. Akhbar berkenaan terus berada di pasaran bersaingan dengan media lain.

Soal kuantiti, kecil atau besar, bukan menjadi ukuran kewibawaan dan peranan, media membentuk persepsi masyarakat. Satu berita menghiasi muka depan atau tajuk utama akhbar, walaupun kandungannya tak sampai 5 peratus apa yang termuat dalam dalam media berkenaan dari muka depan sampai ke muka belakang. Satu berita yang menjadi tajuk besar, menggambarkan wajah sebenar media berkenaan, khusus untuk hari berkenaan atau amnya sepanjang masa. 

Justeru Utusan Malaysia, Berita Harian dan media letronik Tv3, sumber utama penyebaran maklumat untuk masyarakat awam, bentuk maklumat yang dihidangkan secara langsung membina serta mewakili minda pembaca atau penontonnya. Sungguhpun, tiada angka rasmi dari pemerintah, dari segi taburan pembaca mengikut kaum, amnya penerima utama adalah orang Melayu tanpa batasan geografis dan sosio-ekonomi. Secara langsung berjayanya sebuah agenda secara terancang memperbodohkan golongan sasarnya. Tambahan pula, pandangan umum menyebut orang Melayu malas membaca, kurang cakna maklumat dan abaikan unsur-unsur ilmiah dalam kehidupan.

Kenyataan tokoh media tersebut, memperkukuhkan tanggapan awam bahawa media arus perdana main peranan membentuk masyarakat pembacanya, orang Melayu yang berkebetulan malas membaca, maksudnya bacaan berbagai sumber, menjadi masyarakat yang beku dan kaku minda. Agenda jangka pendek ini, sekadar untuk kepentingan politik semasa, memperbodohkan rakyat sementara waktu demi mempertahankan kuasa yang ada.

Justeru itu, tajuk utama akhbar, akhbar yang diterbitkan dalam berbagai bahasa, secara langsung meggambarkan minda, peribadi serta wajah sebenar masyarakat pembacanya. Akhbar berbahasa Melayu dibaca oleh orang Melayu, amnya. Akhbar Cina dibaca oleh masyarakat Cina. Lihat kepada tajuk muka depan sesebuah akhbar, sudah boleh menilai darjah intelektualiti masyarakat pembacanya.

Khairy Jamaluddin, Menteri Belia dan Sukan, dalam majlis yang sama, semasa menjawab soalan forum, menjelaskan Perdana Menteri, DS Najib, tidak mengakui, intisari berita muka depan Utusan Malaysia , " Apa lagi orang Cina mahu", sebagai memetik ucapan beliau, 2 hari selesai PRU13 tempoh hari. Kandungan berita melaporkan PM menyalahkan akhbar Cina menyebabkan pengundi Cina mengalih sokongan.

Rasionalnya walaupun berita untuk memperpodohkan rakyat sedikit kandungannya, tetapi ianya adalah berita utama, berita headline. Sunguhpun tak sampai 5 peratus, tabiat pembaca mendahulu dan mengutamakan maklumat berkenaan berbanding dengan berita-berita atau kandungan lain yang tak dipersoalkan; sukan, jenayah, hiburan, kewangan. Pembaca Melayu walaupun berpendidikan dan berjawatan, cenderung kepada Utusan Malaysia berbanding Berita Harian, kerana bentuk tulisan dan ruang, Utusan Malaysia, dengan tulisan yang lebih besar, ruang atau jarak antara perkataan dan baris lebih luas berbanding Berita Harian, lebih menarik mereka yang ingin dapat maklumat secara cepat dan ringkas, tak banyak menyusahkan minda menjalankan fungsi. 

Kebodohan, kejahilan dan kemiskinan adalah 3K untuk memudahkan mereka yang ada kuasa untuk memanipulasi jiwa dan prinsip manusia. Pengukuhan 3K adalah agenda terancang dalam mana-mana masyarakat Dunia Ketiga, untuk pihak berkuasa melanjutkan usia.

Persempadanan semula 2: faktor Sabah

PERSEMPADANAN SEMULA KAWASAN PILIHAN RAYA: FOKUS KEPADA FAKTOR SABAH

Persempadan kawasan pilihan raya (delineation) yang sepatutnya dilaksanakan tahun dua tahun lepas iaitu paling kurang selepas lapan tahun selepas persempadanan terakhir pada tahun 2003, mengikut Perkara 113 (2) (ii) Perlembagaan Persekutuan. Peruntukan perundangan tersebut menetapkan tempohnya tidak lebih 10 tahun. Sepatutnya selesai tahun ini, mengikut amalan persempadanan yang lepas. Sehingga hari ini, Suruhanjaya Pilihan Raya (SPR) telah melaksanakan 4 kali persempadanan peringkat nasional: 1973, 1983, 1993 dan 2003. 

Satu rang undang-undang hendaklah dibentang dan diluluskan oleh suara majoriti dua pertiga persidangan  Dewan Rakyat. Oleh kerana, Parlimen ke 12, keanggotaan penyokong kerajaan tidak cukup dua pertiga, rang undang-undang berkenaan tidak dibentangkan. Parlimen ke 13, hasil dari PRU13, bilangan penyokong kerajaan semakin jauh mendekati keperluan dua pertiga. Seandainya dibentangkan, bergantung di atas ihsan, anggota pembangkang dalam Dewan Rakyat. 

Seandainya rang undang-undang tersebut diluluskan, Pengerusi SPR kata akhir tahun ini, beberapa perkara yang menaik untuk dijadikan perbincangan atau beberapa kemungkinan yang akan menentukan rangka kerja proses persempadanan tersebut. Salah satu faktor untuk dianalisis kerja itu ialah peranan Sabah dan Sarawak. 

Apa pandangan baru yang perlu diberi perhatian iaitu membangkitkan perjanjian kemasukan Sabah (dulunya Borneo Utara) dan Sarawak ke dalam Malaysia tahun 1963, menyebut peruntukan 30 peratus kerusi Dewan Rakyat Malaysia (Parlimen) untuk perwakilan dari negeri berkenaan. Semasa penubuhan Malaysia, kerusi Parlimen Persekutuan Tanah Melayu yang sedia ada ialah 104 kerusi, diperuntukan 16 kerusi untuk Sabah, 24 unuk Sarawak dan 15 kerusi mewakili Singapura, menjumlahkan 159 kerusi Parlimen Malaysia pertama. Secara nisbahnya, perwakilan dari Malaysia Timur, adalah 25.15 peratus. Selepas Pemisahan Singapura, Ogos 1965, jumlah kerusi Parlimen Malaysia adalah 144 kerusi, dengan nisbah 27.77 peratus diperuntukan untuk kerusi Sabah dan Sarawak. Dalam Pilihan Raya Umum ke 2, (PRU2), 1964, tidak melibatkan 3 negeri berkenaan, tetapi Parti Tindakan Rakyat (Petir) dari Singapura, mengambil bahagian dengan meletakkan beberapa calon di beberapa negeri di Malaysia Barat. Salah seorang calonnya, J.V. Devan Nair, menang kerusi parlimen Bangsar, di ibu kota Kuala Lumpur.

Persempadanan kawasan pilihan raya bermula, sebaik sahaja penubuhan Malaysia. Sabah mengadakan pilihan raya pertama peringkat Dewan Undangan Negeri, dalam tahun 1967. Sementara Sarawak, terlibat dalam PRU3 (PRU 1969), peringkat Council Negeri (DUN) dan Parlimen. 

Dalam persempadanan semula kawasan pilihanraya yang pertama, 1973, 10 kerusi baru ditambah, semuanya di Malaysia Barat (kemudian Semenanjung Malaysia). Persempadanan ini tidak melibatkan negeri-negeri Malaysia Timur, kerana belum cukup syarat minima 8 tahun. 

Persempadanan semula kali kedua, 1983 melibatkan pertambahan 23 kerusi parlimen baru, termasuk 5 kerusi untuk Sabah. Persempadanan ini tidak melibatkan negeri Sarawak, dan persempadanan di Sarawak diadakan dalam tahun 1986/87, menambahkan 3 kerusi parlimen. Persempadanan semula kali kedua ini, menjumlahkan kerusi parlimen kepada 180 kerusi, di mana 48 kerusi dari Sabah dan Sarawak atau 26.66 peratus.

Persempadanan semula kali ketiga, 1993,  (di Sarawak dalam tahun 1996), mewujudkan 13 kerusi parlimen tambahan: termasuk 1 kerusi dari Sarawak dan tidak membabitkan Sabah. Perubahan kerusi parlimen ini, menjadikan peratusan perwakilan dari Sabah dan Sarawak: 25.38 peratus.

Persempadanan tahun 1993 mempunyai kaitan dengan PRU8 (PRU 1990), di mana pencapaian Barisan Nasional di tahap rendah dalam persaingan kerusi parlimen di Sabah. Parti Bersatu Sabah (PBS) menguasai 14 kerusi dari jumlah 21 kerusi. PRU8, tidak melibatkan kerusi Dewan Undangan Negeri Sabah dan Sarawak. 

Sementara di Semenanjung, prestasi BN tidak memberangsankan khususnya di sebelah Pantai Timur, kesan kerjasama Pas dan Semangat 46. Undi sokongan kepada BN di kawasan Melayu, beralih ke pihak pembangkang. BN gagal memenangi sebarang kerusi, sama ada kerusi Parlimen mahupun DUN, di negeri Kelantan. Di Terengganu, berlaku perubahan drastik penurunan sokongan kepada BN walaupun masij kekal menguasai kerajaan negeri.

Justeru itu, pembentukan kawasan baru lebih difokuskan kepada kawasan untuk memberi advantage kepada BN, dalam PRU9 (PRU 1995). Negeri Sabah tidak diberi sebarang kerusi. Begitu juga Terengganu. Di Kelantan pula, dibentuk kawasan pilihan raya parlimen baru, Jeli, sementara kawasan parlimen Nilam Puri, diubahsuai sempadan untuk kawasan yang diberi nama Peringat, bagi memberi kelebihan kepada BN untuk menang. Justeru itu, kedua-dua kerusi parlimen ini dimenangi BN dalam PRU9. 

Dalam PRU8, gabungan Pas-Semangat 46 gagal memberi kesan negatif sokongan orang Melayu kepada BN, di negeri-negeri utara, membolehkan persempadanan semula tahun 1993 menganugerahkan satu kerusi parlimen tambahan di Perlis. Sementara Kedah mendapat satu kerusi parlimen baru dan tambahan 8 kerusi negeri.

Persempadanan semula kawasan pilihanraya terakhir ialah dalam tahun 2003 (kecuali Sarawak, dalam tahun 2006) seimbang pandang lebih bermiripkan pencapaian BN dalam PRU10 (PRU 1999), yang menyaksikan kemerosotan sokongan BN di kawasan Melayu. Gelombang kebangkitan pengundi Melayu tersebut, memberikan  kekalahan besar BN di Kelantan, kejatuhan kerajaan BN Terengganu, kehilangan kerusi-kerusi BN menerusi calon UMNO di Kedah, di samping buat pertama kalinya, Pas memenangi kerusi di Pahang dan Selangor.

Lantaran itu, fokus persempadanan adalah memperbanyakkan kerusi parlimen di negeri-negeri yang memberikan kemenangan BN mempertahankan kerajaan Persekutuan. Manfaat besar dikecapi oleh Johor dan Sabah. Tambahan pula, PBS bukan lagi satu ancaman, lantaran; perpecahan dalam PBS mendorong kemunculan parti-parti serpihan yang menganggotai BN, menjadikan BN cukup kuat di Sabah. 

Dalam persempadanan ini, difokuskan kepada mewujudkan lebih banyak kawasan pilihanraya campuran, di mana 26 kerusi parlimen baru diwujudkan, 4 daripadanya di Sabah. Persempadanan di Sarawak dilakukan dalam tahun 2006, mewujudkan 3 kawasan baru untuk parlimen, tetapi ditumpukan ke kawasan Bumiputra Islam. Negeri-negeri majoriti pengundi Melayu tidak diperuntukan kerusi parlimen tambahan.

Jika suara tuntutan sekurang-kurangnya 30 peratus kerusi Dewan Rakyat diperuntukan kepada Sabah dan Sarawak, persempadanan baru tahun ini, perlu menambah sekurang-kurangnya 10 kerusi parlimen di negeri berkenaan. ini berdasarkan jumlah kerusi parlimen semasa dari Sabah, Sarawak dan Labuan ialah 57 kerusi atau 25.67 peratus. 

Purata pemilih setiap kawasan parlimen di Sabah hari ini ialah 39,000, dengan 25 kerusi, dan pemilih paling ramai ialah di kerusi Sepanggar (53,374), Tawau (51,538), Kota Belud (51,467) dan Kota Kinabalu (50,516).  Sementara di Sarawak, 35,000, dengan 31 kerusi parlimen, kawasan pemilih tertinggi: Stampin (84,732) dan Sibu (64,601) serta 6 kawasan memiliki pemilih kurang 20,000, 

Berdasarkan kepada kadar penduduk yang lebih tinggi di Sabah berbanding Sarawak, Sabah wajar mendapat lebih banyak kerusi berbanding Sarawak. Dalam PRU13, walaupun kehilangan kerusi BN di Sarawak lebih banyak berbanding Sabah, prestasi BN di Sabah dibantu oleh faktor kegagalan kerjasama parti pembangkang. Di Sarawak, lebih kepada saingan satu lawan satu antara BN dengan Pakatan Rakyat. 

Di Sabah, BN menentang PR, STAR dan SAPP dalam saingan empat penjuru di kebanyakan kawasan. Undi BN menurun dari 61.3 peratus dalam PRU12 kepada 55.45 peratus dalam PRU13. Undi BN di kerusi parlimen cuma meningkat sebanyak 30.04 peratus atau 92,113 undi, dari 306,590 ke 398,703, sementara undi PR meningkat dari 164,726 kepada 268,506 iaitu sebanyak 103,780 atau 63.0 peratus. Sungguhpun, PR cuma menang di kerusi parlimen Kota Kinabalu, Sandakan dan Penampang, tetapi BN cuma memperolehi undi 47.16 peratus di Kota Marudu, 44.50 peratus di Keningau, 48.15 peratus di Tenom dan 45.31 peratus di Pensiangan, undi PR campur STAR dan SAPP, melebihi 50 peratus di 4 kawasan ini. Di samping itu, BN juga perolehi peratusan undi kecil di 4 kerusi: Kota Belud (51.48 peratus), Tuaran (51.77 peratus), Beaufort (50.22 peratus) dan Ranau (50.22 peratus). Kiranya wujud kerjasama di kalangan parti pembangkang, wujud perlawanan dua penjuru, BN akan kehilangan sejumlah 11 kerusi parlimen. 

Berdasarkan kepada 4 persempadanan kawasan pilihanraya lepas, lebih banyak memberi pulangan bergaya untuk BN, ada rasionalnya, permintaan 30 peratus kerusi untuk Sabah dan Sarawak, demi kesinambungan jangka hayat BN. Undi BN di kedua-dua negeri masih di atas 50 peratus, membantu BN memiliki 47 peratus keseluruhan dalam PRU13. Justeru itu, kemungkinan adalah tinggi Sabah akan diberi peruntukan pertambahan kerusi atau kawasan pilihanraya parlimen yang lebih besar dari negeri lain. Persempadanan semula hanya akan diadakan paling awal tahun 2014, memenuhi syarat minima 8 tahun persempadanan terakhir.

Sebaliknya, bagi kawasan pilihanraya parlimen di Semenanjung, dengan 165 kerusi parlimen, purata pemilih ialah 67,700 amatlah jauh perbezaan dengan komponen pemilih di Sabah. Terengganu, dengan jumlah 8 kerusi parlimen, berpurata 79,368 pemilih setiap kawasan, hanya terlibat dengan delineation exercises paling akhir 30 tahun dulu, tahun 1983. Negeri kedua memiliki purata pemilih tertinggi, selepas Selangor, sedangkan Terengganu tidaklah sebuah negeri semaju Selangor atau Pulai Pinang. 

Sungguhpun ciri utama dalam persempadanan semula kawasan pilihanraya merujuk kepada Seksyen 4, Bahagian 2, Jadual ke 13, Perlembagaan Persekutuan: hendaklah lebih kurang sama kecuali kawasan luar bandar yang menghadapi masalah perhubungan. Apakah ktiteria ini diambil oleh SRP dalam menafikan pertambahan kerusi di Terengganu dan mengizinkan perubahaan kerusi di Sabah, setiap kali proses persempadanan tersebut dilaksanakan.

Sewajarnya purata pemilih bagi setiap kawasan pilihanraya parlimen khususnya tidak menampakkan peratusan perbezaan yang besar. antara Semenanjung, Sabah dan Sarawak. Nisbah 67,000:39,000:35,000, daripada data pemilih PRU13 tersebut amat wajar diberi pertimbangan mewujudkan nisbah yang munasabah dan rasional, dengan mengambil kira berbagai faktor non-politik.

Ulasan Buku KYT

ULASAN TULISAN MOHD HASBIE MUDA: KEMENANGAN YANG TERTANGGUH

Buku hasil keringat Saudara Mohd Hasbie Muda: Kemenangan Yang Tertangguh (Jun 2013: Megamind Leadership Consultancy, Petaling Jaya), sebuah kupasan dan analisis terawal dalam bentuk buku, selepas Pilihan Raya Umum ke 13 (PRU13). Sungguhpun analisisnya berfokus kepada sebuah parti yang terlibat dalam PRU13, dengan gaya  penyampaian serta kupasan yang mudah, amat sesuai untuk khalayak masyarakat umum. Syabas untuk penulis lantaran melontarkan idea yang membina dan gigih serta berani melahirkan sebuah tulisan dalam tempoh masa yang singkat.

Namun demikian tulisan setebal 145 halaman ini, mengundang saya untuk membuat ulasan serta pandangan demi memeriahkan  medan pengetahuan am dan memperluaskan penyebaran ilmu. 

Saya tercari-cari di mana 7 kerusi parlimen di Kedah dan 2 kerusi parlimen di Kelantan (hal. 14), yang gagal dipertahankan oleh Pas dalam PRU13 tempoh hari. Jika dimaksudkan 2 kerusi yang gagal dimenangi Pas di Kelantan: Jeli dan Gua Musang, kerusi Jeli cuma dimenangi sekali sahaja, dalam PRU10, sementara Pas tidak pernah menang kerusi parlimen Gua Musang, sejak kawasan tersebut diwujudkan selepas persempadanan tahun 1973. Di Kedah, Pas gagal pertahan 5 kerusi parlimen yang dimenangi dalam PRU12.

Ulasan mengenai penyertaan sebuah NGO, ISMA yang bertanding meminjam logo BERJASA di kawasan di mana Pakatan Rakyat (PR) meletakkan calon bukan Islam, untuk menarik pengundi Islam tidak mengundi calon bukan Islam sama ada BN atau PR, tergantung huraiannya, di halaman 34. Apakah kesan  penyertaan calon-calon ISMA ke atas prestasi calon PR dan BN. Apakah penyertaan ISMA untuk membantu BN atau sebaliknya.

Isu penolakan pengundi parlimen Pasir Mas terhadap Datuk Ibrahim Ali, di halaman 47 hingga 49, sebenarnya tidak menggambarkan keadaan sedemikian, jika dianalisis dari sudut kutipan angka. Sungguhpun Ibrahim Ali bertanding atas nama Calon Bebas, dan calon UMNO/BN menarik diri, sebenarnya pungutan undi beliau adalah undi untuk BN. Beliau perolehi 25,384 undi, gagal mengatasi undi calon Pas, Ustaz Nik Muhamad Abduh, 33,431 undi dan meletakkan beliau tewas dengan majoriti agak besar, 8,047 undi. Tidak jauh beza, jumlah undi ketiga-tiga calon UMNO/BN, di semua kerusi Dun dalam parlimen Pasir Mas: Tendong, Pengkalan Pasir dan Chetok; berjumlah 25,695 undi. Beza 311 undi sahaja. Undi tiga calon Pas di 3 kerusi tersebut ialah 33,373 undi, kurang 58 undi saja dengan undi Nik Muhamad Abduh. Secara tidak langsung, tiada undi peribadi Ibrahim Ali, undi beliau adalah undi untuk BN. Cuma sekitar 300 pengundi sahaja, yang tidak memberi undi untuk Ibrahim, tetapi mengundi BN di kerusi Dun. Sungguhpun beliau guna lambang bunga raya, hakikatnya beliau mewakili lambang dacing. Dengan lain perkataan, peribadi batang tubuh Ibrahim Ali tidak membantu tarikan undi untuk BN.

Dalam Pilihan Raya Umum ke 6 (PRU 1982),  di kerusi Dun Salor, borang pencalonan calon Berjasa/BN, Suffian Awang telah ditolak, meninggalkan 2 calon bertanding, Mustapha Ibrahim (Pas) dan Muhamad Tahar Jalaadin Hussin (calon bebas). BN meminta penyokongnya mengundi calon bebas. Calon bebas yang tidak terkenal dan dijangka hilang deposit memberi saingan sengit, hasilnya beliau tewas dengan majoriti kecil 498 undi di kawasan kubu Pas. Calon Pas dapat 5,528 undi dan calon bebas 5,030 undi. 

Di ambil kes Salor (1982) sebagai perbandingan, perolehan undi Ibrahim Ali selaku calon bebas, bukanlah undi untuk calon bebas yang bergantung atas keupayaan peribadi, tetapi undi perolehan beliau adalah undi untuk BN, ganti batang tubuh calon BN yang menarik diri sebelum bertarung. Berdasarkan pungutan undi BN di kerusi Dun, jika calon BN, Johan Che Pa bertanding, pastinya, akan kalah dengan majoriti 8,000 undi juga, tiada beza dengan meletakkan Ibrahim Ali.

Ulasan mengenai kejayaan Tengku Razaleigh Hamzah mempertahankan kerusi parlimen Gua Musang dengan undi yang lebih besar serta majoriti bertambah, di halaman 53. dalam kes Gua Musang, perlu dilihat dari sudut teknikal kerja-kerja jentera pilihan raya. Dalam tempoh 2009-2012, pertambahan undi yang besar di kawasan pilihan raya Gua Musang, hasil kerja-kerja pendaftaran pemilih yang dilakukan oleh agensi-agensi kerajaan terutama Jabatan Orang Asli, KEMAS, RELA dan Unit Khas Jabatan Penerangan. Hasil kerja ini banyak membantu meningkatkan pendaftaran pengundi baru pro-BN. Kadar pertambahan pemilih adalah paling tinggi di Kelantan, namun demikian kerja-kerja pendaftaran pemilih oleh jentera Pas di kawasan parlimen ini adalah terendah dan amat perlahan di Kelantan dalam tempoh berkenaan. 

Dalam Jadual 22, di halaman 65, adalah tidak tepat mengambil data kerusi Dun Pandan (PRU10/1999) untuk dianalisis bersama data kerusi parlimen Pandan (PRU11, PRU12 dan PRU13). Kerusi Dun Pandan (PRU10) yang merupakan sebahagian kawasan parlimen Pandan yang diwujudkan dalam persempadanan 2003, memiliki peratusan pengundi Melayu yang lebih tinggi, berbanding dengan kerusi baru, parlimen Pandan. Membandingkan angka PRU10 dengan PRU11 adalah amat tidak adil, dari sudut statistikalnya. Dalam tahun 1995, 57.3 peratus pengundi di kerusi Dun Pandan adalah Melayu, berbanding 49.5 peratus pengundi Melayu di kerusi parlimen Pandan dalam tahun 2008.

Merujuk kepada catatan di halaman 89 mengenai penglibatan dengan subversif komunis. Tarikh tahanan 3 Abdul di bawah ISA dalam tahun 1976 bersama 3 individu lain adalah serentak dan menjadi headline akhbar utama masa itu. Terpapar foto 6 individu berkenaan: 2 orang timbalan menteri persekutuan dari UMNO, seorang ketua pengarang akhbar mainstream, seorang ahli parlimen dari DAP, seorang pemimpin MCA dan seorang pengerusi sebuah parti pembangkang (PSRM). 4 Melayu dan 2 Cina. 

Tiga buat pengakuan di kaca tv, termasuk Dato' Abdullah Ahmad dan Dato' Abdullah Majid. Kassim Ahmad (kemudiannya masuk UMNO) tak mahu buat pengakuan di kaca tv. Ahli Parlimen Sungai Besi, Chan Kok Kit enggan buat pengakuan. Maksudnya memanglah tepat tiada seorangpun ahli politik dari Pas pernah ditahan berkaitan dengan isu komunis, sementara ahli DAP tak mengaku berbanding dengan ahli UMNO yang pernah buat pengakuan dalam media perdana.

Berhubung dengan catatan Tengku Razaleigh dan penyokongnya tidak dibenarkan menyertai UMNO (Baru), di halaman 52, lebih kemas dicatatkan putar belit kerja-kerja pihak berkuasa masa itu. Bila UMNO diharamkan, Tengku Razaleigh menubuhkan UMNO 46. Satu kumpulan lagi, kemukakan pendaftaran UMNO Malaysia. Permohonan pendaftaran 2 parti ini ditolak oleh ROS dengan alasan nama sama dengan parti yang diharamkan. Kumpulan Dr Mahathir mengambil kesempatan terancang ini, mendaftaran UMNO (Baru).

Penulis memuatkan saranan dalam bab 4, beberapa isu  yang  perlu diselesaikan oleh Pas untuk mengukuhkan sokongan serta memantapkan jentera pilihan raya untuk menghadapi PRU14. Isu yang dikemukakan menepati keperluan mengatasi kelemahan dan kekurangan semasa PRU13 tempoh hari, tetapi kurang fokus kepada kerja-kerja teknikal yang banyak membantu gerak kerja persiapan pilihan raya dalam jangka masa pendek dan jangka masa panjang. Ini termasuk gerak kerja pendaftaran pemilih pengundi baru berpotensi, di samping pendidikan dan pendedahan kerja mendekati masyarakat sivil yang lebih luas. 

Sebagai graduan ekonomi, penulis berjaya memberikan panorama yang jelas, mudah difahami dan menepati keupayaan masyarakat umum mengenai isu ekonomi sebagaimana paparan halaman 102 hingga 111. Tidak sebagaimana penjelasan seorang timbalan menteri yang juga bekas pensyarah ekonomi sebuah IPTA tempatan dalam perbahasan parlimen satu masa dahulu, penjelasan yang terlalu teoritis dan akademik, sukar berpijak pada minda masyarakat umum.