Tiada menang dalam kalah

PRK SUNGAI LIMAU: TIADA MENANG DALAM KALAH

Keputusan pilihan raya kecil (PRK) N20 Sungai Limau, pada 04/11/2013 lepas memberi ruang bentuk cabaran dan ancaman. Kemerosotan undi dan majoriti undi oleh calon Pas membuka ruang awam membuat beberapa penilaian.

Menteri Besar Kedah, Datuk Mukhriz Mahathir, Menteri Besar Perak, DS Zambry Abdul Kadir, Ketua Wanita UMNO, Datuk Shahrizat Abdul Jalil, adalah antara tokoh yang paling awal memberikan ulasan hasil PRK berkenaan memberi harapan baru dan masa depan UMNO-BN di kerusi berkenaan. 

Namun begitu, prestasi dan pengalaman serta pemerhatian dari beberapa PRK semenjak merdeka memberikan berbagai hasil. Ada keputusan PRK tidak mempengaruhi pencapaian sesebuah parti atau seseorang calon dalam pilihan raya umum (PRU) berikutnya. Di samping itu, memang ada prestasi dalam PRK mencerminkan kemungkinan positif dan pesimis dalam PRU. Ada juga, prestasi PRK tidak memberi sebarang kesan kepada PRU berikutnya.

Antara pilihan raya kecil yang amat menarik untuk tatapan sejarah ialah PRK kerusi Bachok Utara (sekarang Tawang) dalam bulan April 1968. Masa itu, berlaku krisis keyakinan dalam kerajaan Pas Kelantan beriringan usaha mengulingkan kerajaan negeri yang dirancang oleh Perikatan. Dalam situasi berkenaan, ADUN Shafie Ahmad meninggal dunia. 

Calon Pas, Haji Mohd Noor Ismail menang dengan majoriti kecil, 473 undi, berbanding majoriti 1,724 undi dalam PRU2 (PRU 1964). Beliau perolehi 4,470 undi, kurang 65 undi, berbanding undi dalam PRU2: 4,535 undi. Sementara calon Perikatan (UMNO), Ismail Haji Mamat, memungut 3,997 undi, tambahan 1,186 undi berbanding perolehan undi Perikatan, 2,811 undi dalam PRU2.

Dalam PRU3 (PRU 1969), setahun kemudian, Pas menukar calon, meletakkan Ustaz Mohd Noor Yusoff, berjaya tingkat undi kepada 4,660 undi, untuk mengalahkan calon Perikatan yang bertanding semula, Ismail Haji Mamat yang perolehi 3,959 undi, iaitu kurang 38 undi dari undi beliau dalam PRK. Calon Pas menang dengan peningkatan majoriti, 701 undi. Undi Pas telah meningkat dari 52.79 peratus dalam PRK, kepada 54.07 peratus dalam PRU3.

Kerusi Bachok Utara adalah antara kawasan panas dalam PRU3. Ketegangan kempen di sini melibatkan kecederaan pada hari mengundi. 

PRK Manek Urai yang diadakan pada 25/05/2009, mempunyai rekod pencapaian sama dengan kes Bachok Utara. PRK Manek Urai diadakan berikutan kematiannya ADUN, Ismail Yaacob. Dalam PRK berkenaan, calon Pas, Mohd Fauzi Abdullah, cuma menang dengan majoriti 65 undi sahaja. Beliau memperolehi 5,348 undi atau 50.31 peratus dari jumlah undi sah, untuk mengatasi calon BN, Tuan Aziz Tuan Mat, yang dapat 5,238 undi atau 49.69 peratus. 

Perbandingan dengan PRU12 (PRU 2008), calon Pas memungut 5,746 undi atau 56.84 peratus undi, iaitu kekurangan sebanyak 398 undi. Sementara BN berjaya meningkatkan undinya sebanyak 876 undi daripada 4,362 undi iaitu peningkatan sebanyak 20.0 peratus, satu angka yang mencabar.

Kemenangan dengan majoriti kecil dan berkurangan dalam PRK 2009, berjaya ditebus balik dalam PRU13, 4 tahun kemudiannya oleh calon yang sama. Mohd Fauzi Abdullah menang dengan majoriti bergaya 1,633 undi, bila beliau berjaya perolehi 7,802 undi atau 55.84 peratus. Pungutan undi beliau bertambah sebanyak 2,454 undi atau peningkatan undi sebanyak 44.15 peratus dari pencapaian beliau dalam PRK 2009. Calon UMNO-BN, cuma berjaya menambah undi sebanyak 931 undi sahaja kepada 6,169 undi, peningkatan cuma 17.77 peratus sahaja.

PRK Pengkalan Pasir pada 08/12/2006, kerana kematian ADUN, Wan Abdul Aziz Wan Jaafar, menyaksikan kegagalan Pas mempertahankan kerusi. Calon Pas, Hanifa Ahmad tewas dengan majoriti 134 undi kepada calon BN, Hanafi Mamat. Calon BN dapat 7,422 undi atau 49.07 peratus, calon Pas 7,288 undi atau 48.18 peratus, baki 2.74 peratus atau 415 undi dipungut oleh calon Bebas, Datuk Ibrahim Ali.

Dalam PRU11 (PRU 2004), Pas menang tipis dengan majoriti  56 undi. Undi Pas dalam PRK 2006 yang meningkat sebanyak 120 undi, tidak dapat menyaingi kenaikan undi BN sebanyak 310 undi. Sebaliknya, dalam PRU12, 2 tahun kemudian, calon Pas yang sama berjaya meningkatkan undi sebanyak 2,348 undi kepada 10,377 undi,peningkatan undi sebanyak 32.21 peratus, berbanding undi calon BN yang juga calon yang sama dalam PRK 2006, 8,029 undi, peningkatan 8.17 peratus sahaja.

Berdasarkan kepada 3 kes tersebut, dapatlah disimpulkan kemerosotan undi calon mewakili parti yang mempertahankan kerusi, tidak menjamin advantage kepada parti lawan. Kemerosotan undi serta penurunan majoriti dipungut oleh Ustaz Mohd Azam dalam PRK Sungai Limau, berbanding pencapaian arwah TS Azizan Abdul Razak dalam 5 PRU lepas, tidaklah mengesahkan satu ancaman kepada Pas dalam PRU14. Kata-kata Ketua Wanita UMNO Pusat bahawa Pas "menang dalam kalah" sekadar gambaran emosi pihak yang susah untuk terima kekalahan. Yang menang tetap menang, yang kalah tetap kalah, itulah hakikatnya.

Menanglah dalam mana-mana PRK, pencapaian undi calon pembangkang adalah menurun, sebaliknya undi calon BN akan meningkat berbanding PRU sebelumnya. Berbeza dengan PRU, bantuan dari jentera kerajaan, media arus perdana serta penglibatan secara langsung agensi berkenaan lebih berfokus dan bertumpu di kawasan berkenaan. Malah agensi kerajaan yang tiada kaitan dengan keperluan dengan perkhidmatan di kawasan berkenaan pun terlibat. Apa van milik Majlis Daerah Alor Gajah mundar-mandir dalam PRK Sungai Pinang (1991).  Van JKR sibuk masuk kampung pada waktu malam dalam PRK Manek Urai (2009). Ada van RISDA berkeliaran dalam satu PRK yang tiada satu batang getah pun. Kerja-kerja mengetar jalan, perkara routine dalam mana-mana PRK.

Kes PRK Arau (1998) dan PRK Telok Pasu (1989), adalah satu kelainan walaupun Pas berjaya merampas kerusi berkenaan. PRK Telok Pasu, pada 24/06/1989, diadakan kerana kematian ADUN. Cikgu Ismail Yusoff menang dengan majoriti 776 undi dalam PRU 1986. PRK berkenaan diadakan semasa krisis UMNO memuncak selepas pengharaman UMNO, 1988. Calon Pas, Ustaz Harun Taib menang dengan majoriti 141 undi untuk mengatasi Kadhi Besar Terengganu, Dato' Abdul Rahman Mohamad, yang mewakili BN. Undi Pas telah meningkat sebanyak 860 undi, dari pungutan undi dalam PRU 1986, sementara undi BN, merosot sedikit, 57 undi sahaja. Kemuncak prestasi Pas adalah menterjemahkan persepakatan baru Pas bersama bekas ahli UMNO, menerusi Semangat 46. Di samping itu, PRK Telok Pasu, menyaksikan pertarungan tokoh, kedua-dua parti diwakili tokoh agama yang tidak asing di Terengganu.

Dalam PRU 1990, BN rampas balik kerusi Telok Pasu. BN yang mempertaruhkan semula, Dato' Abdul Rahman menang dengan majoriti 631 undi. Undi BN dalam PRU 1990 meningkat sebanyak 1,112 undi berbanding PRK 1989. Sementara Pas, kemukakan calon baru, Ustraz Mahmood Sulaiman, yang mempertingkatkan undi sebanyak 340 undi sahaja. Ustaz Harun bertanding di kerusi Manir, yang pernah dimenanginya dalam PRU 1982.

Telok Pasu bukan kawasan Pas, kawasan silih berganti. Kawasan ini dulunya adalah kawasan kerusi Jeram, di mana Pas  menang dalam PRU 1959, PRU 1969 dan PRU 1982. sahaja.  PRU 1964 dan  PRU 1978 dimenangi calon UMNO. Dalam PRU 1974, semasa Pas dalam BN, kerusi ini diperuntukkan kepada Pas.

PRK Arau pada  04/07/1998 yang menyaksikan calon Pas berjaya merampas kerusi tradisi UMNO, lantaran kematian Ahli Parlimen dari UMNO, arwah Kamaruddin Ahmad. Ustaz Hashim Jasin menang dengan majoriti 1,323 undi, di mana undian beliau sebanyak 12,864 undi, meningkat sebanyak 3,577 undi berbanding undi calon Semangat 46 dalam PRU 1995. Undi BN, telah merosot dari 16,258 undi dalam PRU 1995 kepada 11,541 undi. 

Dalam PRU 1999, di kala gelombang reformasi melanda kawasan-kawasan undi majoriti Melayu dan luar bandar, ianya tidak merebak ke kawasan ini. Calon BN, Mustika Junaidah Hussien menang dengan majoriti 1,586 undi, bila beliau perolehi 15,297 undi, merosot berbanding undi PRU 1995. Sungguhpun Pas gagal pertahan kerusi ini, menerusi Dr Abd Aziz Hanafi, telah berjaya meningkatkan undi kepada 13,711 undi. Ustaz Hashim bertanding di kerusi negeri dan menang. 

Kes Telok Pasu dan Arau tidaklah boleh dijadikan sebagai lonjakkan semangat untuk UMNO, bahawa kawasan yang dirampas oleh parti lawan berpotensi untuk ditebus semula dalam PRU berikutnya. UMNO hanya tewas sekali sahaja di Arau, sedangkan dalam sejarah pilihan raya umum sejak merdeka, kawasan berkenaan adalah milik UMNO menerusi Perikatan atau BN.

Mengambil kira kes Bachok Utara, Manek Urai dan Pengkalan Pasir, amatlah dangkal untuk membina sebuah hipotesis dengan kemerosotan undi dan majoriti diperolehi oleh Ustaz Azam, terbina laluan mudah UMNO-BN, untuk menawan kerusi ini dalam PRU14. Kes Telok Pasu dan kes Arau lebih menonjolkan isu peribadi calon serta isu semasa nasional, yang lebih bersifat sementara. Kehebatan ketokohan kedua-dua calon di Sungai Limau tidak boleh dinafikan, kemenangan yang memihak kepada calon Pas adalah mengesahkan menang tetap menang, tiada menang dalam kalah.

 

PRK Sungai Limau

PRK SUNGAI LIMAU MENAFSIRKAN UNSUR-UNSUR PASCA PRU13

Pilihan raya kecil (PRK) N20 Sungai Limau, kelmarin mempertontonkan beberapa elemen menarik untuk ditafsirkan sebagai episod pasca PRU13. Di mana unsur-unsur ini sebahagiannya boleh dijadikan asas dan panduan untuk penyusunan kerja ke arak persiapan untuk PRU14.

Tahniah buat Ustaz Mohd Azam Abdul Samad mempertahankan kerusi tradisi Pas, walaupun dengan majoriti, undi popular serta peratusan undi yang menurun berbanding PRU13, 5 bulan lalu. Calon UMNO-BN, Dr Ahmad Sohaimi Lazim, juta layak diberi ucapan syabas walaupun tidak menang, di atas pengorbanan seorang ahli akademik memasuki gelanggang kubu musuh. 

Dalam rancangan Selamat Pagi Malaysia, siaran regular TV1, semalam, Prof Dr Mansor Mohd Noor, Setiausaha Tugas-tugas khas Majlis Profesor Negara (MPN) dengan selamba menjawab soalan tepi longkang oleh pengacara rancangan tersebut. Soalannya, apakah harapan kepada mandat yang diberikan oleh pengundi Sungai Limau untuk YB baru. Prof Mansor menyatakan keputusan PRK Sungai Limau adalah panduan untuk kerajaan baru Kedah; selama 5 bulan sejak jadi Datuk Mukriz pegang teraju kerajaan negeri Kedah, tiada apa-apa program pembangunan yang nampak terlaksana.

Prof Mansor juga berpendapat, kerja-kerja korek dan tampal jalan berlubang, tidak sesuai di Sungai Limau. Latar belakang Sungai Limau adalah pembangunan agama menerusi institusi pondok, yang sudah berakar umbi sejak puluhan tahun. Apakah halatuju perancangan pendidikan berlatar belakang pondok ke arah keperluan pembangunan kemanusiaan di masa depan.  

Politik mengula-gulakan pengundi terus menjadi tradisi jentera kempen, tetapi sebaliknya dalam masa yang sama mengajak rakyat kurangkan penggunaan gula. 

Majoriti 1,084 undi dipungut oleh Ustaz Mohd Azam boleh dikira agak tinggi. Ianya tidak adil untuk dibandingkan majoriti besar diperolehi arwah TS Azizan Abd Razak, setiap kali berjaya mempertahankan kerusi dalam PRU10 (2,621), PRU11 (1,080), PRU12 (3,212) dan PRU13 (2,774 undi). Sepatut lebih rasional dilihat rekod TS Azizan, bila menang buat kali pertama dalam PRU9, dengan majoriti 196 undi sahaja. 

Umumnya, undi calon Pas adalah merosot bila dibandingkan dengan pilihan raya lepas. Rekod TS Azizan selama 5 penggal menjadi wakil rakyat, tidak boleh dibanding dengan cubaan sulong Ustaz Azam. Undi Pas merosot dari 55.62 peratus dalam PRU13 kepada 52.56 dalam PRK, sementara peratusan undi UMNO-BN naik dari 44.01 peratus kepada 47.83 peratus. Ini berikutan kemerosotan undi calon Pas sebanyak 1,225 undi atau susut 9.21 peratus, sementara undi UMNO-BN, naik sebanyak 465 undi atau kenaikan 4.42 peratus. 

Ke mana baki kemerosotan undi Pas, 760 lagi sepatutnya masuk dalam bakul BN. Itulah kesannya hari mengundi pada hari bekerja dan kerajaan negeri tidak istiharkan cuti.     

  

Pemilihan UMNO

PEMILIHAN UMNO:  PERLANJUTAN KELOMPOK ELIT KUASAI SUARA RAMAI

Pemilihan UMNO 2013 bagi penggal 2013/2016 yang berakhir 19 Oktober lepas merupakan satu episod baru dalam kedewasaan UMNO (Baru) yang ditubuhkan dalam tahun 1988. Agenda transformasi pengurusan dan pentadbiran parti, hasil dari prestasi parti yang semakin merosot diterjemahkan menerusi beberapa pilihan raya umum (PRU) terakhir.

Pengenalan kepada undi popular, demi menyuburkan demokrasi serta penglibatan yang lebih besar di kalangan ahli secara tersuratnya adalah satu pengakuan keperluan kepada inspirasi realiti kehendak semasa. Keperluan semasa yang menuntut keadilan, ketelusan dan kebertanggungjawaban.

Seramai 146,500 orang perwakilan dari 21,056 cawangan seluruh negara secara langsung terlibat dalam memilih kepimpinan parti, iaitu keanggotaan Majlis Tertinggi, termasuk Presiden. Berbanding, cuma 2,500 perwakilan mewakili 191 bahagian, dalam pemilihan sebelum ini. Dalam pemilihan terdahulu, 3 hingga 5 orang perwakilan mewakili cawangan untuk pemilihan peringkat bahagian dan tidak terlibat dalam memilih kepimpinan tertinggi. Peraturan baru, sesebuah cawangan boleh diwakili sehingga 15 orang perwakilan, untuk memilih kepimpinan bahagian serta terlibat secara langsung mengundi untuk kepimpinan tertinggi parti.

Dengan 146,500 terlibat memilih pemimpin parti, cuma 4.0 peratus sahaja dari jumlah keahlian UMNO (Baru) terkini, 3.3 juta orang. Secara demokratiknya, tidaklah menggambarkan penglibatan secara berkesan dan menyeluruh. Empat peratus ahli mewakili keahlian penuh, masih menampakkan penguasaan segelintir kecil ahli di puncak dalam hiraki organisasi parti. 

Disebutkan pemilihan UMNO tahun ini menggabungkan sistem pilihan raya popular amalan Amerika Syarikat dan Great Britain. Diwarwarkan media, pemilihan UMNO mengambil amalan sistem pilihan raya Amerika Syarikat: electoral college. Sistem ini memberikan undi satu kawasan atau bahagian UMNO kepada mana-mana calon yang dapat undi terbanyak. Jika di bahagian A, calon yang bertanding dapat undi terbanyak dari perwakilan cawangan, maka satu undi, undi mewakili bahagian berkenaan diberikan kepada calon berkenaan. Dalam sistem electoral college, undi untuk satu kawasan bukan satu undi, tetapi bergantung kepada kapasiti pengundi. Kawasan yang lebih ramai pengundi, diberi undi electoral college yang lebih banyak, bukan satu undi, sama rata semua bahagian UMNO seluruh negara. UMNO Bahagian Kemaman dengan keahlian seramai 42,455 orang (mengikut rekod Disember 2010), tidak sewajarnya diberi satu undi kepada calon yang dapat undi terbanyak.

Satu undi untuk satu kawasan adalah mengikut amalan pilihan raya Great Britain: calon yang dapat undi terbanyak dapat kerusi berkenaan atau satu undi mewakili kawasan berkenaan. Amalannya undi popular mewakili bahagian, berasaskan constituency representation.

Undian ala pilihan raya Westminster Abbey amalan Britain tersebut membantu DS Hishammuddin Hussien memenangi kerusi Naib Presiden untuk mengatasi Datuk Mukhriz Mahathir. Hishammuddin dapat 101 undi bahagian, dengan 56,604 undi popular, sedang Mukhriz yang dapat 57,189 undi perwakilan tapi 93 undi bahagian. Jika ikut pengundian popular sebagaimana dalam pemilihan MIC dan PKR,  Mukhriz sepatutnya memenangi kerusi Naib Presiden. 

Begitu juga trend pengundian dalam jawatan lain sama ada untuk ahli Majlis Tertinggi, ahli Jawatankuasa Pusat Pergerakan Wanita atau Pemuda. Contoh calon kerusi ahli Majlis Tertinggi; DS Ahmad Shabery Chik, dengan 181 undi, memperolehi 85,820 undi, sementara Datuk Abdul Rahman Dahlan; juga 181 undi bahagian, 76,031 undi popular, dan DS Shahidan Kassim; 166 undi bahagian, 76,992 undi popular. Menggambarkan ketaksamaan peruntukan undi bahagian, di mana bahagian yang memiliki ahli yang ramai tidak diberi advantage, seumpama kaedah electoral college di Amerika Syarikat.

Penglibatan segelintir ahli, kelompok elit dalam sesebuah cawangan, dengan cuma 4 peratus sahaja, walaupun lebih ramai berbanding amalan sedia ada, masih lagi menggambarkan kegagalan parti merealisasikan penglibatan langsung ahli dalam proses demokrasi peringkat parti. Kelompok teratas dalam hiraki parti peringkat cawangan masih mempamirkan kumpulan kecil menguasai suara ramai.

Satu undi untuk satu bahagian UMNO, tidak menepati realiti sebenar electoral college. Bahagian yang mempunyai ahli yang ramai, sudah semestinya kubu kuat parti tidak dilayani dan diraikan dengan sepatutnya. Nisbah undi sepatutnya diamalkan untuk menghargai sumbangan ahli yang memperkasa parti.

Dari sudut untuk menghakis label UMNO sebagai pembekal utama "politik wang" yang disinonimkan dengan organisasi politik yang semakin hilang roh perjuangan untuk masa depan bangsa kerana tertimbus oleh kemewahan kebendaan, amalan pemilihan kepimpinan yang baru ini adalah asas perubahan.

Keperluan kepada perubahan sistem pemilihan ini, memulakan tranformasi UMNO (Baru) untuk melangkah dengan lebih yakin dan bergaya menghadapi arena politik tanah air selanjutnya. Proses transformasi ini diharap menjadi UMNO (Baru) yang ditubuhkan dalam tahun 1988 itu, lebih terkedepan menyaingi parti-parti yang lebih lama usianya; MIC (1946), MCA (1949), Pas (1951), DAP (1966) dan Gerakan (1968).

Tiru idea musuh

BUDAYA SUKA MEMINJAM IDEA: ADAPTASI ATAU AGENDA

Bila Chin Peng , Setiausaha Agung Parti Komunis Malaya (PKM) yang diharamkan, meninggal dunia pada hari Ulang Tahun ke 50, Hari Malaysia lepas, isu  status persemadian mayat sengaja diperbesarkan demi keuntungan politik pihak tertentu. Isu taraf kewarganegaraan, keganasan anggota PKM,   abu mayat Chin Peng, antara  isu dibangkitkan untuk mencemuh dan memberi gambaran negatif perjuangan komunis di negara kita. 

Lantaran kebangkitan sokongan rakyat kepada DAP, secara langsung merundumkan peranan MCA dan Gerakan dalam politik arus perdana, kerajaan Pulau Pinang pimpinan DAP digelar sebagai sebuah kerajaan komunis. Amalan dan pendekatan kesederhaan dan mesra rakyat kerajaan negeri disifatkan sebagai mirip dan cenderung kepada komunisme. 

Untuk mengurangkan sokongan rakyat kepada DAP, label komunis ditonjolkan seolah-olah satu aliran fahaman yang perlu dijauhkan dan tidak perlu ada hubungan dalam apa bentuk: perdagangan, urusniaga, persahabatan dan kebudayaan. Dalam tahun 1970an, komunis diistiharkan musuh negara nombor satu. Hari ini, label komunis dibangkitkan semula, khususnya selepas tsunami PRU12, menggelarkan DAP sebagai komunis. 

Tuduhan ke atas kaitan DAP dengan komunisme berasaskan struktur eksekutif parti, di mana tugasan dan bidang kuasa Setiausaha Agung parti: DAP dan semua Parti Komunis yang menguasai kerajaan. 

Sistem commune yang diamalkan di negara Komunis China, menerusi Revolusi Merah di bawah kepimpinan Pengerusi Mao (Mao Tsetung) dalam tahun 1958 menerusi reformasi pengstrukturan sosio-ekonomi masyarakat tani. Tanah diagihkan sama rata kepada rakyat dari segi keluasan, dalam bentuk penempatan bersepadu dan terancang. Petani yang menghasilkan pengeluaran terlibat dalam perkhidmatan susulan, dengan memberikan agihan pendapatan yang sama rata. Setiap pengeluaran dan perkhidmatan terlibat dengan urusniaga, dalam membentuk pembangunan berdikari. 

Sistem commune  amalan atau idea pentadbiran komunis di negara China mengatur keadilan sosial dan kesamarataan ini memberi ilham kepada pembentukan pembangunan tanah menerusi Felda (Lembaga Kemajuan Tanah Persekutuan) yang bermula di Lembah Bilut, dalam tahun 1961. Sungguhpun tiada pengakuan meniru dan mengambil ilham dari penyusunan sosio-ekonomi sistem commune.  Kalimah commune, yang didokongi oleh communist untuk merealisasikan communism dalam kehidupan community; isitilah-isitilah berkenaan sengaja dipinggirkan lantaran sensitiviti iklim sosio-politik tempatan. Hakikinya, pembangunan tanah menerusi Felda, saling tak tumpah pembangunan tanah di bawah commune system.

Isitlah bureau mula popular di negara kita, setelah kita mula mengadakan hubungan diplomatik dengan Soviet Russia dalam tahun 1966. Politbureau adalah unit induk dalam pengurusan Parti Komunis Soviet dan banyak keputusan pentadbiran rasmi kerajaan Soviet disebut sebagai keputusan Politbureau. Di negara kita, sumber popular maklumat dan berita, dimuatkan dalam makalah mingguan "Berita Soviet", diterbitkan oleh Kedutaan Besar Soviet di Kuala Lumpur. 

Hari ini, banyak agensi rasmi, parti politik dan NGO, menggunakan isitilah biro (versi bureau dalam Bahasa Melayu), menggantikan isitilah jabatan atau jawatankuasa kecil. Sebelum merdeka dan selepas merdeka, parti-parti politik atau pertubuhan lain, biasanya menggunakan istilah jabatan, section, jawatankuasa kecil dan panitia, bagi unit-unit pengurusan atau pentadbiran. 

Pas, menggunakan isitilah panitia dan hari ini menggunakan istilah lajnah. Berbeza dengan pertubuhan lain, setelah tamatnya zaman Revolusi Merah di China, keruntuhan komunisme Russia dalam tahun 1991, tidak kekok dan tidak takut menggunakan istilah biro. Malah dalam pengurusan masjid, modul yang dirangka oleh Majlis Agama Islam Negeri, menggunakan istilah biro dalam carta organisasi pentadbiran. Apakah rasionaliti agenda pengurusan masjid tidak menggunakan istilah lajnah, dan lebih gemar guna istilah biro. 

Dari segi singkatan gabungan kata seperi menlu (menteri luas), dubes (duta besar), berdikari (berdiri atas kaki sendiri), Bernama (Perbadanan Berita Nasional Malaysia), adalah tiruan pembinaan kata dalam Bahasa Russia. Singkatan gabungan kata ditiru dari pembentukan kata dalam Bahasa Indonesia, di mana pembentukan kata berkenaan mengambil bentuk Bahasa Russia. Indonesia, sebelum Gestapo 30 September 1965, mempunyai hubungan akrab dengan negara-negara blok Timur yang dikepalai Soviet Russia. Hubungan ini merangkumi kepelbagaian bidang termasuk kebudayaan dan pendidikan. Hubungan bilateral ini turut mempengaruhi perkembangan bahasa dan persuratan, secara langsung terbina nilai-nilai dan unsur-unsur baru dalam bahasa itu sendiri.

Unsur, nilai dan konsep yang dibina oleh pendokong komunisme sama ada dari China atau Soviet Russia, sudah lama diterimapakai dan diassimilasikan dalam masyarakat kita. Ianya sudah sebati. Tidak ada komunisme bentuk lama atau bentuk baru, konsepnya tetap sama. Amatlah tidak wajar melemparkan tuduhan atau melabelkan pihak tertentu komunis hari ini, sebab ianya adalah nilai universal dan sudah lama diterimapakai dalam pentadiran, pendidikan, persuratan dan pembangunan kemasyarakatan. Malah delegasi Partai Komunis China, pernah menjadi tetamu Perhimpunan Agung UMNO (Baru),  beberapa tahun lalu. Apa beza Partai Komunis China dengan fahaman komunisme?

Kerajaan Perpaduan

KEPERLUAN KERAJAAN PERPADUAN DALAM REALITI POLITIK MALAYSIA

Cetusan gagasan kerajaan perpaduan atau unity government (UG) yang  popular selepas PRU12 dulu, kedengaran semula dan antara isu menarik dalam masa terdekat. Sejauh mana agenda ini dapat direalitikan dalam konteks amalan demokrasi kepilihanrayaan negara kita, dapat disempurnakan.

Idea ini dicetuskan oleh kepimpinan utama UMNO atas alasan demi perpaduan Melayu dalam memperkukuhkan kerajaan yang sedia ada. Kebimbangan tergugatnya kuasa pemerintah sedia ada, seolah-olah satu ancaman yang akan merencatkan kedudukan orang Melayu. Sasaran ditumpukan kepada Pas supaya menyertai kerajaan atas nama kerajaan perpaduan.

Kerajaan perpaduan (UG) lebih popular dalam amalan demokrasi kepilihanrayaan berasaskan undi popular. Perolehan kerusi di dewan legaslatif sesebuah parti diperuntukan berasaskan peratusan undi keseluruhan, sama ada di badan legislatif peringkat nasional, wilayah atau tempatan. Sistem ini amat popular dengan model Jerman Barat. Model Jerman meletakkan, sesebuah parti yang perolehi lebih 5 peratus undi popular keseluruah, layak untuk mendapat perwakilan di dewan legislatif. 

Keanggotaan dewan legislatif tertinggi atau parlimen Indonesia, Majlis Pemesyuaratan Rakyat (MPR) mengambil model di atas, dalam memperuntukan kerusi. Model ini adalah satu persaingan terbuka antara parti, di mana pengundi memilih parti. Sistem berbilang parti (multiparties) ini, mengemukakan senarai calon pilihan parti masing-masing. Jika satu parti perolehi 30 peratus undi popular, parti berkenaan layak mendapat 30 peratus kerusi dan calon dalam senarai parti di kedudukan 30 peratus teratas layak menjadi perwakilan dalam dewan legislatif. 

Inilah model sebenar pembentukan sebuah kerajaan perpaduan kerana komposisi perwakilan setiap parti adalah berasaskan kepada komposisi peratusan undi yang dipungut oleh parti itu. Andainya model ini diterimapakai dalam membentuk kerajaan perpaduan di Malaysia, berpandukan kepada keputusan PRU13 yang lalu, Barisan Nasional yang memperolehi 5.23 juta undi bahagian pilihan raya parlimen, adalah 46.48 peratus dari keseluruhan 84.84 peratus keluar mengundi dari jumlah 13.26 juta pengundi, boleh diperuntukan 106 kerusi di Parlimen, berbanding 133 kerusi dalam PRU13. 

Pakatan pembangkang sepatutnya berhak mendapat 116 kerusi. PKR yang dapat 2.25 juta undi adalah 20.00 peratus, menyamai 46 kerusi (berbanding 30 kerusi dalam PRU13). DAP, dengan perolehan 1.73 juta undi adalah 15.37 peratus, layak diperuntukan 36 kerusi, berbanding 38 kerusi dalam PRU13. Pas, yang dapat 1.63 juta undi adalah 14.48 peratus undi parlimen, patut diberi 34 kerusi parlimen (berbanding 21 kerusi hasil PRU13).

Kalau ikut model sebenar amalan kerajaan perpaduan, PKR dan Pas mendapat lebih banyak kerusi di Parlimen, berbanding dengan amalan demokrasi parlimen Westminster yang berasaskan perwakilan berkawasan "the first past the post". BN dan DAP lebih bermanfaat dengan amalan model Britain. 

Amalan demokrasi pilihanraya yang berasaskan perwakilan kawasan (constituency represantation) yang berlainan dengan model Britain, model yang dipopularkan oleh Peranchis. Model Peranchis yang mempastikan, parti atau calon yang menang adalah mewakili majoriti pengundi di sesuatu kawasan. Calon yang menang perlu perolehi lebih 50 peratus undi, jika gagal diadakan pilihan raya pusingan kedua, dengan memberi peluang kepada 2 calon undian tertinggi berentap secara satu lawan satu. Model Peranchis menggalakan persaingan berbilang parti, sementara model Britain, mirip kepada sistem dua parti, di mana model Peranchis lebih adil dan menepati "the first past the post". Justeru itu, amalan demokrasi ala Peranchis ini lebih popular hari ini dan dijadikan rujukan bagi negara-negara yang baru memperkenalkan kerajaan yang dipilih rakyat.

Hasil keputusan PRU13 lepas menerusi model demokrasi berparlimen Britain, menghasilkan pembentukan kerajaan Persekutuan tidak mewakili taburan penduduk yang sebenar, majoriti kerusi dikuasai oleh BN menerusi UMNO, yang mewakili pengundi Melayu. Kaum Cina, kaum kedua terbesar tidak diwakili dalam kerajaan Persekutuan, lantaran kekalahan besar parti-parti komponen BN; MCA, Gerakan dan SUPP. Perwakilan sebenar dalam parlimen yang mewakili kaum ini yang menguasai pengundian di sektor bandar, adalah diwakili oleh DAP, menerusi 38 Ahli Parlimen. 

Amatlah wajar, sebagai sebuah negara yang mengamalkan demokrasi berparlimen model Britain, kerajaan perpaduan yang harus dibentuk di peringkat kerajaan Persekutuan, melibatkan BN dan DAP.  Penyertaan DAP, akan memberikan maksud sebenar "perpaduan" kerana DAP adalah parti kedua penguasaan kerusi selepas BN, dan semua kepentingan mewakili kepelbagaian kaum dapat dipertontonkan. 

Kerajaan perpaduan dengan BN menjemput penyertaan Pas, sebenarnya sebuah persepakatan yang menebalkan polarisasi kaum. Kerajaan perpaduan jenis ini meletakkan satu kaum utama di satu pihak dan satu kaum utama lagi di pihak yang bertentangan: kerajaan dan pembangkang. Tambahan pula, Pas masih gagal mempamirkan pengaruh merentasi sempadan demi intergrasi nasional, lantaran kegagalan Pas di Sabah dan Sarawak. UMNO dan DAP lebih terkedepan dalam menepati tafsiran ini,

Sebuah kerajaan yang menggabungkan sebuah parti yang menaja "satu Malaysia" dengan kelompok yang memperjuangkan "Malaysian Malaysia" sekian lama, akan dapat memperkukuhkan perpaduan kaum dan intergrasi nasional. Wajah-wajah rasialisme, ragionalisme dan pemikiran politik sempit akan terpinggir secara perlahan-lahan, seandainya kerajaan perpaduan menjadi kenyataan di negara kita, di peringkat kerajaan Persekutuan khususnya.

Tahaluf Siasi

PASCA PRU13: KEPERLUAN KAJIAN TAHALUF SIASI PAS DENGAN PKR & DAP

 Cadangan Ketua Dewan Ulama Pas Pusat, Dato' Harun Taib, semasa menyampaikan ucaptama Multaqa Ulama Se Malaysia, pada 14/09/2013 lalu; penubuhan sebuah jawatankuasa khas oleh Pas Pusat untuk mengkaji dan menilai kemerosotan sokongan pengundi Melayu kepada Pas serta pemerkasaan tahaluf siasi menerusi Pakatan Rakyat. 

Beliau mengambil data keputusan PRU13 yang memperlihatkan sokongan pengundi Melayu kepada Pas cuma 45.5 peratus berbanding 48.3 peratus dalam PRU12. Di samping itu, dari segi pungutan kerusi terutama kerusi parlimen, di mana Pas cuma dapat 21 kerusi berbanding 23 kerusi dalam PRU12. DAP melonjakkan kerusinya dari 28 ke 38 kerusi parlimen, sementara PKR 30 kerusi, berbanding 31 kerusi dalam PRU12.

Bagi kerusi Dewan Undangan Negeri, Pas cuma mampu menambah 1 kerusi saja: 84 kerusi dalam PRU12 kepada 85 kerusi dalam PRU13. DAP bertambah dari 73 kerusi kepada 95 kerusi, sementara PKR,  menambah 9 kerusi, 40 kepada 49. Data-data tersebut, memperlihatkan Pas ketinggalan berbanding DAP dan PKR dalam perwakilan legislatif. 

Adalah lebih adil kita memerhati prestasi PRU13, dengan melihat kepada pencapaian Pas serta rakan dalam Pakatan Rakyat, di samping pencapaian calon-calon BN menerusi UMNO dan rakan-rakan, dalam perebutan undi di kawasan majoriti Melayu dan campuran yang bermajoriti Melayu. Pendekatan ini wajar difokuskan kepada pencapaian undi untuk kerusi parlimen, kerana ianya lebih meluas dan umum dari segi persepsi pengundi, berbanding kerusi negeri yang lebih banyak cenderong kepada isu-isu negeri dan tempatan. Lantaran pencapaian atau sokongan yang tidak seragam antara negeri, lebih tepat diperhati kepada pencapaian untuk kerusi parlimen. 

Oleh kerana perbedaan dari segi latar demografi, taburan kaum, sejarah partisipasi politik kepartian, antara Semenanjung dengan Sabah dan Sarawak, pemerhatian yang berfokus kepada Pas, wajar meneliti pencapaian PRU13 di Semenanjung sahaja. 

Di Semenanjung, terdapat 165 kawasan pilihan raya atau kerusi parlimen: 43 kerusi mempunyai lebih 80 peratus pengundinya berbangsa Melayu dan 42 kerusi, mempunyai komposisi 60 hingga 79 peratus pengundi Melayu. 85 kerusi ini yang menguasai 51.5 peratus atau lebih separuh kerusi parlimen di Semenanjung, menyaksikan persaingan antara calon-calon Melayu dari UMNO mewakili BN dengan calon Melayu PKR dan Pas. Berbeza dengan PRU12, BN meletakkan calon bukan Melayu di Gerik, mewakili Gerakan.

Di 43 kawasan, majoriti mutlak pengundi Melayu (lebih 80 peratus), pencapaian BN menerusi calon UMNO lebih baik, di mana berjaya meningkatkan undinya dari 882,255 (PRU12) kepada 1,151,795 (PRU13), peningkatan 269,537 atau 30.55 peratus. Pakatan Rakyat menerusi 35 calon Pas dan 8 calon PKR, meningkatkan undinya dari 776,156 kepada 988,899 dalam PRU13, iaitu peningkatan 212,742 undi atau 27.41 peratus. 

Dari segi peratusan pungutan undi, dalam PRU12, BN memungut 52.12 peratus, meningkat kepada 53.11 peratus dalam PRU13. Sementara undi PR menurun peratusannya dari 46.73 peratus kepada 45.60 peratus. Justeru itu, PR telah hilang 7 kerusi parlimen majoriti mutlak Melayu; 4 ditandingi Pas (Padang Terap, Pendang, Sik dan Baling) dan 3 ditandingi PKR (Ketereh, Tanah Merah dan Machang).

Jika dikhususkan kepada 35 kawasan yang ditandingi Pas, sebenarnya dari peratusan pungutan undi BN merosot. Dalam PRU12, undi BN di kawasan tersebut ialah 726,091 undi atau 52.27 peratus dari jumlah undi sah, sementara dalam PRU13, 911,129 undi atau 51.30 peratus. Undi dikumpul oleh calon Pas di 35 kawasan tersebut dalam PRU12 ialah 661,992 undi atau 47.66 peratus, sementara dalam PRU13, 838,171 undi atau 47.20 peratus dari jumlah undi sah. Berbanding kemerosotan peratusan undi, kemerosotan BN lebih besar berbanding kemerosotan peratusan undi Pas. Kemerosotan peratus dari jumlah undi sah ini dalam PRU13, kerana 1.50 peratus undi sah dipungut oleh calon-calon bebas atau parti pembangkang di luar PR.

Penurunan  peratusan undi dari undi sah di kawasan yang ditandingi, peratusan undi oleh calon-calon Pas lebih tinggi berbanding peratusan undi keseluruhan calon-calon PR. Di sudut ini, bolehkan faktor kerjasama dalam bentuk tahaluf siasi dijadikan alasan. 

Pertambahan undi Pas lebih besar pertambahan undi BN, dapat dikesan di 10 kerusi parlimen: Tumpat, Pengkalan Chepa, Rantau Panjang, Besut, Kuala Nerus, Kuala Terengganu, Marang, Hulu Terengganu, Dungun dan Maran.

 Di kerusi Pas kalah: di Besut, undi Pas meningkat sebanyak 8,104 undi (naik 43.14%) berbanding BN, 5,856 undi (19.33%), Hulu Terengganu, undi Pas naik sebanyak 5,403 undi (naik 36.98%), BN 4,159 undi (naik 14.98%), di Maran, 3,547 undi (naik 38.44%), BN 3,381 undi (21.71%) dari PRU12 ke PRU13.   

Bagi kerusi parlimen yang mempunyai antara 60 hingga 79 peratus pengundi Melayu, iaitu 42 kerusi, undi BN menerusi calon-calon UMNO, telah meningkat dari 853,839 undi dalam PRU12 kepada 1,128,378 undi dalam PRU13, iaitu pertambahan 274,539 undi atau naik 32.15 peratus. Sementara PR menerusi 22 calon Pas dan 20 calon PKR, semuanya Melayu, memungut 709,578 undi dalam PRU12, meningkat kepada 986,884 undi atau pertambahan 277,366 undi iaitu peningkatan undi 39.09 peratus.  

Angka tersebut dari segi peratusan kepada jumlah undi sah, BN memungut 54.59 peratus undi dalam PRU12, merosot kepada 53.23 peratus dalam PRU13. PR perolehi 45.36 peratus undi sah, meningkat kepada 46.55 peratus dalam PRU13, walaupun kehilangan 6 kerusi parlimen yang ditandingi oleh 3 calon pas (Jerai, Kuala Selangor dan Titiwangsa) dan 3 PKR (Merbok, Kulim Bandar Baru dan Bagan Serai).

Jika difokuskan kepada kawasan yang ditandingi oleh calon Pas iaitu di 22 kerusi parlimen, undi Pas meningkat dengan kadar yang lebih tinggi berbanding undi BN. Jumlah undi BN di 22 kawasan berkenaan dalam PRU12 ialah 417,418 undi, dan dalam PRU13, 538,373 undi. Undi BN meningkat sebanyak 120,955 undi atau pertambahan 28.98 peratus. Undi Pas, meningkat dari 350,094 undi kepada 495,170 undi iaitu peningkatan 145,076 undi atau 41.44 peratus, walaupun hilang 3 kerusi parlimen kumpulan ini. 

Di 22 kawasan berkenaan, peratusan undi dari jumlah undi sah yang dipungut oleh BN ialah 54.32% (PRU12) menurun ke 51.95% (PRU13). Sebaliknya prestasi calon-calon Pas lebih baik, meningkat dari  45.56%  ke 47.78%. Paparan ini menjelaskan prestasi calon-calon Pas lebih baik berbanding calon PR yang lain yang bertanding di baki 20 kawasan pengundi Melayu antara 60% - 79%. 

Daripada 22 kawasan yang ditandingi Pas, peningkatan undi calon Pas mengatasi peningkatan undi calon Melayu dari BN, di 14 kerusi parlimen. 4 kerusi yang dimenangi: Kota Bharu, Temerloh, Parit Buntar dan Shah Alam. 10 kerusi tewas: Kepala Batas, Tasek Gelugor, Lenggong, Kuala Kangsar, Sungai Besar, Jelebu, Jempol, Tampin, Parit Sulong dan Lipis.

Terdapat 31 kerusi parlimen dengan komposisi pengundinya campuran tetapi pengundi Melayu merangkumi antara 50 hingga 59 peratus. BN dan PR meletakkan calon berbagai kaum. BN meletak 19 calon Melayu menerusi UMNO, baki 12 calon bukan Melayu dari MCA, MIC dan Gerakan, sementara PR meletakkan 25 calon Melayu (21 PKR dan 4 Pas), serta 6 calon bukan Melayu (PKR (4), DAP (1) dan Pas (1).

Di 31 kawasan campuran majoriti Melayu ini, BN perolehi 759,717 undi dalam PRU12 berbanding 952,482 dalam PRU13. Peningkatan undi sebanyak 192,765 undi atau  25.37 peratus. Sementara undi kepada PR, meningkat dari 640,914 undi kepada 1,046, 091 undi, iaitu pertambahan 405,177 undi atau 63.22 peratus. 

Dari segi peratusan undi, undi BN telah merosot peratusannya dari 54.22 peratus dalam PRU12 kepada 46.96 peratus dalam PRU13. Sebaliknya, PR memungut 45.74 peratus (PRU12) dan 51.58 peratus (PRU13) dari jumlah undi sah. Dalam PRU13, 1.46 peratus atau 29,659 berjaya dipungut oleh parti-parti lain dan calon-calon bebas.

Pas hanya bertanding di 5 kawasan. Di kawasan yang ditandingi Pas tersebut, BN memungut 135,470 undi atau 60.04 peratus dalam PRU12, dan 168,080 undi atau 49.50 peratus dalam PRU13. Berbanding undi Pas dalam PRU12 ialah 90,161 undi atau 39.96 peratus dan dalam PRU13, memungut 170,209 undi atau 50.12 peratus. Ini membolehkan Pas menang di kerusi parlimen Hulu Langat dan Sepang, berjaya meningkatkan undi mengtasi BN di Ayer Hitam (peningkatan undi: Pas:8414, BN:1815), Simpang Renggam (peningkatan undi Pas: 5451, BN: 3304), Pulai (peningkatan undi Pas: 22,938, BN: 5715).

Di kawasan campuran, komposisi Melayu antara 40 hingga 49 peratus, terdapat 19 kerusi parlimen. Pas bertanding di satu kerusi sahaja, parlimen Kota Raja. Calon Pas berjaya pertahan kerusi dengan memungut 64.62 peratus undi. 

Dari paparan data-data di atas, Pas gagal meningkatkan kerusi walaupun berjaya mengatasi BN dari segi pertambahan undi, kerana undi Pas yang jauh ketinggalan atau kekalahan dengan majoriti besar dalam PRU12. Potensi untuk prestasi yang lebih baik dalam PRU14 mempunyai peluang yang tinggi. Paparan di atas juga menjelaskan, kemerosotan prestasi Pas lebih bersifat eksklusif. Penampilan Pas di sebelah utara gagal dipengaruhi oleh kebangkitan rakyat keseluruhannya. Justeru itu, meletakkan beban kepada tahaluf siasi tidaklah boleh dijadikan satu sasaran tepat dalam menyediakan kerangka sebuah kajian. 

Tahaluf siasi yang lebih bersifat kerjasama atau persefahaman pilihan raya antara Pas dengan PKR dan DAP memberi merit kepada Pas berasaskan pencapaian parti itu di kawasan yang berbeza peratusan pengundi Melayu dan pengundi bukan Melayu. Sungguhpun peratusan undi yang menurun di kawasan majoriti mutlak Melayu (80% Melayu), tetapi sebaliknya di kawasan lain, memberikan harapan baru buat Pas, di masa mendatang, seandainya semakan persempadanan kawasan pilihan raya secara telus, adil dan tidak memihak.

Tahaluf siasi dalam dua PRU terakhir, sebenarnya merintis ke arah sistem dua parti, yang lebih serasi dengan amalan demokrasi pilihan raya "the first past the post". Keperluan tahaluf lebih menepati agenda demokrasi dengan keperluan sistem dua parti  untuk diadaptasikan dengan sistem pilihan raya yang kita amalkan. Ianya harus diasingkan dengan sistem undi popular atau pilihan raya berbilang parti, di mana sukar untuk diuruskan tahaluf seumpama itu.

Persempadanan semula 4: kurangkan kerusi

PERSEMPADANAN SEMULA KAWASAN PILIHAN RAYA MEMERLUKAN AGENDA MENGECILKAN  KERUSI PARLIMEN

Semakan persempadanan kawasan pilihan raya (delineation) akan dilaksanakan akhir tahun ini mengikut janji SPR. Itupun seandainya rang undang-undang berkenaan diluluskan oleh Parlimen dengan suara majoriti dua pertiga. Semakan ini yang sepatutnya bermula 2 tahun lepas, mengambil kira peruntukan Perlembagaan Persekutuan, iaitu genap 8 tahun selepas semakan persempadanan terakhir, 2003. 

Dalam 4 siri persempadanan semula kawasan pilihan raya peringkat nasional yang lepas, semakan ini menghasilkan pertambahan kawasan pilihan raya,  sama ada negeri atau parlimen. Secara kebetulan, semakan persempadanan yang menambahkan kerusi Dewan Undangan Negeri dan Dewan Rakyat selepas pilihan raya umum akhir yang memberikan prestasi kurang baik buat parti pemerintah. Persempadanan pertama (1973) selepas PRU3 (1969), persempadanan ketiga (1995) selepas PRU8 (1990) dan persempadanan keempat (2003) selepas PRU10 (1999). Cuma persempadanan kedua (1983), selepas PRU6 (1982) yang memberikan  kemenangan besar kepada parti pemerintah, BN, sebagai mandat untuk PM baru, DS Dr Mahathir Mohamad.

Lantaran kemerosotan yang paling tinggi diperolehi parti pemerintah dalam sejarah, PRU12 (2008) sepatutnya semakan persempadanan kelima diadakan bermula 2011, untuk membolehkan ianya digunakan dalam PRU13. Kegagalan BN menguasai dua pertiga kerusi di Dewan Rakyat hasil PRU12, rang undang-undang berkaitan tidak dibentangkan dalam tempoh Dewan Rakyat ke 12. 

Setelah 50 tahun usia Malaysia ditubuhkan serta 56 tahun kemerdekaan, berserta beberapa wawasan dan perencanaan ke arah negara yang lebih maju dan ketinggian tamadun semakan persempadanan kawasan pilihan raya, sewajarnya mengambil kira faktor globalisasi dan transformasi. Semakan persempadanan bukan semata-mata untuk menambah kerusi pilihan raya di samping mengukuhkan dan mempertahankan kuasa pemerintah.

Sebagai sebuah negara yang menerima warisan sistem pilihan raya "the first past the post", amalan sistem parlimen Great Britain, haruslah mengambil kira amalan yang dilaksanakan di negara tersebut. Rang undang-undang menerusi "Parliamentry Voting System and Constituencies Act 2011 Part 2", bertujuan meminda Parliamentary Cinstituencies Act 1986, berfungsi menyemak persempadanan kawasan pilihan raya. Salah satu cadangan dalam akta ialah mengurangkan bilangan kerusi Dewan Perwakilan (House of Commons) daripada 650 kerusi kepada 600 kerusi. Pengurangan kerusi parlimen Great Britain ini adalah dengan wajaran menjadikan wakil rakyat yang dipilih lebih berkesan dan bermutu. Kadar seorang wakil rakyat dengan bilangan pemilih yang semakin besar mendorong kepada cabaran yang lebih tinggi perkhidmatan seorang penggubal undang-undang.

Akta berkenaan juga menggariskan wajaran bilangan pemilih  bagi sesebuah kawasan pilihan raya parlimen. Sesebuah kawasan pilihan raya hendaklah mengandungi tidak melebihi atau kurang 5 peratus dari purata nasional. Di samping itu, keluasan sesebuah kawasan pilihan raya, tidak melebihi 13,000 km persegi. Bagi kawasan yang melebihi 12,000 km persegi, lantaran kekurangan penduduk, bilangan pemilih hendaklah tidak kurang 5 peratus dari purata nasional.

Dengan mengasingkan Sabah dan Sarawak, berbanding Semenanjung, yang lebih dulu mencapai kemerdekaan dan lebih terkedepan dari segi pembangunan ekonomi, kemudahan komunikasi dan tahap sosio-ekonomi penduduk, fokus semakan persempadanan kawasan pilihan raya di Semenanjung sewajarnya menerima panduan dan merujuk Parliamentary Voting System and Constituencies Act 2011 tersebut. Rujukan dan panduan berkenaan untuk merangka dan menggubal persempadanan kali kelima nanti. 

Di Great Britain, menggunakan angka 5 peratus sebagai had perbezaan bilangan pemilih sesebuah kawasan pilihan dengan purata nasional, di Malaysia, yang lebih terbelakang berbanding Great Britain dari segi pemakaian sistem pilihan raya serta tahap kemajuan, kita bolehlah letakkan 10 peratus sebagai had perbezaan. Puratanya setiap kawasan pilihan raya parlimen di Semenanjung ialah 67,700 pemilih, berdasarkan angka pemilih yang digunakan dalam PRU13 yang lalu. Purata 67,700 pemilih ini adalah berdasarkan jumlah 11,177,742 pemilih bagi 165 kerusi parlimen dari Semenanjung.  

Purata pengundi bagi setiap kawasan pilihan raya parlimen di Terengganu ialah 79,368 orang, sedangkan negeri yang lebih maju seperti Perak, puratanya cuma 58,613 pemilih, Johor memiliki purata 61,742 pemilih, Pulau Pinang berpurata 65,044 pemilih.

Jika angka 10 peratus atau 6,700 pemilih, maksima bilangan pemilih sepatutnya 73,700 pemilih dan paling kecil ialah 61,000 pemilih bagi satu kerusi parlimen di Semenanjung. Terdapat 69 kerusi parlimen di Semenanjung, memiliki pengundi kurang dari purata nasional. Tolak 2 kerusi: Putrajaya (15,355 pemilih) dan Langkawi (37,390 pemilih) kerana kedudukan sempadan pentadbiran eksklusif dan faktor geografis, 67 kerusi atau kawasan pilihan raya parlimen tersebut sepatutnya dikurangkan sebanyak 16 kerusi kepada 51 kerusi sahaja. Penguruangan 16 kerusi ini, untuk mempastikan setiap kawasan pilihan raya parlimen mengandungi tidak kurang dari 61,000 pengundi. 

Kawasan pilihan raya parlimen Lenggong (28,018 pemilih), Padang Rengas (28,572), Gerik (32,614), Parit (33,600), Kuala Kangsar (33,602), Larut (46,695) dan Beruas (49,314) adalah kawasan yang bersempadan antara satu sama lain, boleh dicantumkan dalam 4 kawasan pilihan raya sahaja dengan purata, 61,000 pengundi setiap kawasan. 7 kerusi parlimen berkenaan, memiliki kemudahan urbanisasi, kemudahan komunikasi darat dan prasarana yang jauh lebih baik berbanding dengan kerusi parlimen Hulu Terengganu 63,543 pemilih) dan Setiu (67,280pemilih).

Kawasan pilihan raya parlimen Cameron Highlands (28,043 pemilih) dan Kuala Lipis (32,404 pemilih) perlu digabungkan menjadi satu kawasan pilihan raya sahaja. Kawasan pilihan raya parlimen Sabak Bernam (37,390 pemilih), Sungai Besar (42,923 pemilih) dan Tanjong Karang (42,410 pemilih), boleh dicantumkan dalam dua kawasan pilihan sahaja, dengan mengambil satu atau dua daerah mengundi bersebelahan dari kawasan pilihan Hulu Selangor. 

Kawasan pilihan raya parlimen Gua Musang (40,271 pemilih), Jeli (43,340 pemilih) dan Kuala Krai (63,221) sewajarnya membentuk 2 kawasan pilihan raya sahaja. Kawasan pilihan raya parlimen Labis (37,787 pemilih), Sekijang (43,129 pemilih) dan Segamat (47,115 pemilih) bolehlah digabungkan untuk mewujudkan 2 kawasan pilihan raya sahaja. 

Kiranya had pemilih sesuatu kawasan pilihan raya parlimen tidak melebihi 10 peratus purata nasional, maksima jumlah pemilih sesebuah kawasan ialah 73,700 orang. Terdapat 62 kerusi parlimen di Semenanjung, melebihi 73,700 atau 74,000 pemilih. Pemilih di 62 kawasan tersebut sepatutnya dipecahkan kepada 77 kawasan pilihan raya atau penambahan 15 kerusi baru. Rasionalnya setiap 60,000 atau 70,000 pemilih diwakili oleh seorang ahli parlimen. Sebab ahli parlimen mewakili suara pengundi, tidak boleh dinisbahkan dengan setiap 1 juta pokok kelapa sawit atau getah diwakili oleh seorang ahli parlimen. 

Oleh kerana, kawasan yang mengandungi bilangan pengundi yang besar, adalah kawasan perbandaran, pinggiran bandar, dan semi-urban, dengan kemudahan sistem komunikasi yang baik, mungkin bolehlah ditingkatan had bilangan pemilih kepada peratusan yang lebih tinggi. Jika angka 20 peratus diambil kira, had maksima pengundi ialah 82,000. Terdapat 46 kawasan pilihan raya parlimen di Semenanjung melebihi 82,000 pemilih, yang boleh diselaraskan semula untuk memaksimakan jumlah pengundi yang setara, kepada 54 kawasan iaitu pertambahan 8 kerusi baru. 

Terdapat 14 kawasan pilihan raya parlimen mempunyai lebih 100,000 pengundi. Amatlah tidak wajar  ahli parlimen Kapar mewakili 144,000 pengundi, berbanding dengan wakil rakyat parlimen Kuala Kangsar, bandar di-raja, dengan cuma 33,000 pengundi. Dari segi pemodenan kehidupan rakyat disertai kemudahan prasarana tiada jauh bezanya antara Kapar dengan Kuala Kangsar, kedua-duanya kawasan majoriti pengundi Melayu, walaupun peratus pengundi Melayu di Kuala Kangsar lebih tinggi. Logiknya, kawasan pilihan raya Kapar perlu dipecahkan kepada dua kawasan, sementara Kuala Kangsar, perlu digabungkan dengan kawasan bersebelahan.

Lebih munasabah tanpa pengaruh dan kepentingan mana-mana parti politik, kawasan pilihan raya parlimen di Semenanjung memerlukan pengurangan 16 kawasan pengundi di bawah 61,000 orang dan menambah 8 kerusi baru dengan memecahkan kawasan pilihan raya yang mengandungi lebih 81,000 pengundi. Ini bermakna kerusi parlimen di Semenanjung, sebanyak 165 kerusi sekarang, memadai dengan 157 kerusi sahaja. 

Sementara kawasan pilihan raya parlimen di Sabah, yang puratanya 39,000 pengundi dengan 25 kawasan perlu dikekalkan, kerana faktor tersendiri dimiliki Sabah berbanding purata di Semenanjung. Faktor Sabah termasuklah kemudahan sistem perhubungan, taburan penduduk, ketidakseimbangan saiz kawasan pentadbiran, serta keistimewaan Sabah, dengan Perjanjian 20 Perkara semasa menyertai Malaysia. Semakan persempadanan kawasan pilihan raya tidak melibatkan negeri Sarawak, kerana semakan sudah diadakan di negeri itu dalam tahun 2006. Jumlah kerusi parlimen, 222 sekarang, memadai dengan 214 sahaja, andainya cara semakan di negara yang lebih maju dan lebih tua mengamalkan demokrasi kepilihanrayaan "the first past the post", dijadikan panduan dan rujukan.

Semakan persempadanan adalah lebih adil dengan memberi fokus kepada keseimbangan pemilih walaupun kawasan terpaksa diperluaskan, kerana dengan kepesatan pembangunan dan kemudahan sistem perhubungan membolehkan seorang wakil rakyat mewakili manusia bukan mewakili kawasan, dengan lebih berkesan. Tugasan, tanggungjawab serta bidang perkhidmatan adalah tidak sama antara seorang wakil rakyat parlimen (Ahli Dewan Rakyat) dengan wakil rakyat negeri (Ahli Dewan Undangan Negeri).

Apakah perkembangan penduduk, semakin banyak kawasan penempatan baru diterokai, serta kepesatan pertumbuhan pembangunan, menjadikan tugasan dan tanggongjawab seseorang pembuat undang-undang atau wakil rakyat lebih sophisticated. Keperluan orang ramai kepada wakil rakyat sebagai tempat mengadu, meminta bantuan dan penyelesai masalah, adalah lebih kepada wakil rakyat negeri (ADUN) berbanding wakil rakyat parlimen. Tanggungjawab dalam kebajikan, bantuan pertanian, kecemasan, kemudahan asas, adalah bidang-bidang pentadbiran di bawah kuasa kerajaan negeri, yang menjadi tanggungjawab ADUN. Ahli parlimen bertanggungjawab kepada bidang kerajaan Persekutuan; pelajaran, keselamatan, dasar-dasar negara, yang tidak memerlukan hubungan langsung orang ramai dengan wakil rakyat.

Saranan mengurangkan kerusi parlimen, tidak bermakna akan mengurangkan wakil rakyat negeri (ADUN). Kawasan pilihan raya negeri (DUN) boleh ditambah, kerana tidak menjadi syarat ada nisbah tetap satu kerusi parlimen dengan berapa bilangan kerusi negeri. Satu kerusi parlimen di pusat bandar mungkin mengandungi 2 kerusi negeri, dan satu kerusi parlimen luar bandar, kerana keluasan kawasan, mungkin satu kerusi parlimen yang terdiri dari 4 atau 5 kerusi negeri. 

Persempadanan kawasan pilihan raya yang asal yang digunakan dalam PRU1 (1959), setiap negeri mempunyai kadar atau nisbah tetap; kerusi parlimen dan kerusi negeri. Contohnya; di Kelantan 1 parlimen:3 kerusi negeri, Terengganu, Pulau Pinang, Negeri Sembilan dan Pahang 1 parlimen:4 kerusi negeri, Johor, Kedah, Perak dan Selangor 1 parlimen: 2 kerusi negeri. Perlis 1 parlimen: 6 kerusi negeri, Melaka 1 parlimen: 5 kerusi negeri.

Dalam persempadanan semula pertama (1973) dan kedua (1983), kaedah ini dikekalkan. Tetapi bermula persempadanan semula ketiga (1993), nisbah ini tidak digunapakai dengan taburan nisbah yang berbagai. Justeru itu, contohnya di Negeri Sembilan, kerusi parlimen  Jelebu (4 kerusi negeri), Jempol (4 kerusi negeri), Seremban (6 kerusi negeri), Kuala Pilah (5 kerusi negeri), Rasah (5 kerusi negeri), Rembau (4 kerusi negeri), Telok Kemang (5 kerusi negeri) dan Tampin (3 kerusi negeri). 

Sungguhpun kerusi parlimen dikurangkan, kerusi untuk DUN boleh ditambah kerana keperluan rakyat adalah menepati tanggungjawab wakil kerajaan negeri iaitu ADUN. Wakil rakyat DUN mempunyai masa yang luas bersama rakyat kerana sidang DUN cuma 3 kali setahun, 2 atau 3 hari satu sidang dan paling lama satu minggu untuk sidang belanjawan, berbanding seorang ahli parlimen terpaksa menghadiri sidang parlimen, biasanya 3 kali setahun, memakan masa 2 minggu setiap sidang dan 2 bulan untuk sidang belanjawan.

 

 

 

Persempadanan semula 3: perlunya roh demokrasi

PERSEMPADANAN KAWASAN PILIHNRAYA MEMERLUKAN KEIKHLASAN MERAIKAN ROH DEMOKRASI PERWAKILAN

DS Shahidan Kassim, Menteri Di Jabatan Perdana Menteri, yang bertanggungjawab dalam pengurusan parlimen dan pilihan raya, menyifatkan usaha untuk menyekat persempadanan semula kawasan pilihan raya, sebagai satu tindakan menzalimi rakyat (Berita Harian 01/09/13, halaman 4). 

Beliau mengambil sikap menyerang pihak yang tidak menyokong proses persempadanan, yang sepatutnya sudah bermula 2 tahun lalu, kerana Kerajaan Persekutuan yang gagal perolehi majoriti dua pertiga kerusi Parlimen, amat mengharapkan sokongan pembangkang (Pakatan Rakyat) untuk meluluskan rang undang-undang berkenaan yang akan dibentangkan, paling lewat hujung tahun ini. 

Ketua Pembangkang Parlimen, DS Anwar Ibrahim, sudahpun menegaskan Pakatan Rakyat akan menetang rang undang-undang berkenaan selagi pucuk kepimpinan Suruhanjaya Pilihan Raya (SPR) tidak meletak jawatan. Penegasan ini ditujukan kepada Pengerusi dan Timbalan Pengerusi SPR. Penipuan penggunaan dakwat kekal, pengundian awal melebihi jarak 3 antara hari mengundi awal dengan hari mengundi sebenar, senarai pemilih yang diragui dalam PRU13 tempoh hari, menciptakan krisis keyakinan masyarakat awam terhadap intergriti SPR. Masyarakat awam yang mewakili 53 peratus rakyat yang menolak BN dalam PRU13 tidak boleh dipandang ringan dan dipinggirkan oleh kerajaan minoriti 47 peratus.

TS Abdul Rashid Abdul Rahman, mantan Pengerusi SPR, mempertahankan persempadanan pilihan raya yang dibuat dalam tahun 2002, dengan memberi alasan keupayaan Pakatan Rakyat mempertahankan kerajaan Selangor, Pulau Pinang dan Kelantan. PR mempunyai strategi mempertahankan kuasa dengan persempadanan yang ada (temubual beliau dengan Malaysiakini, 07/09/13).

Apa yang penting bagi TS Rashid, setiap parti politik perlu mencari strategi politik yang boleh disesuaikan dengan realiti garisan geografi dan kaum di negara ini. Persempadanan kawasan pilihan raya tidaklah boleh dipersalahkan atas kegagalan untuk menarik pengundi dalam persekiatran berbeza untuk memenangi kerusi majoriti untuk membentuk kerajaan.

Persoalannya dalam sistem "first past the post", penyusunan sempadanan kawasan pilihan raya yang berbentuk taburan pengundi yang amat jauh berbeza antara kawasan, walaupun faktor geografi diambil kira, seolah-olah menampakkan satu perancangan strategik untuk membantu parti tertentu menguasai majoriti kerusi. Mengambil asas perbicaraan tanpa mengasingkan kerusi negeri (Dewan Undangan Negeri) dengan kerusi parlimen, adalah suatu fakta yang tidak tepat dan terlalu umum kerana kedua-duanya dilingkungi oleh persekitaran yang berbeza. Bilangan kerusi negeri dalam sesebuah kawasan parlimen adalah berbeza antara negeri. Atas asas perbezaan ini, adalah tidak tepat menyamakan kejayaan BN mempertahankan kuasa kerajaan Persekutuan dengan kemampuan PR mempertahankan kerajaan negeri Selangor, Pulau Pinang dan Kelantan. 

Kejayaan PR mempertahankan kuasa kerajaan negeri di Kelantan, dengan memenangi lebih dua pertiga kerusi DUN, tidak mencerminkan kejayaan berasaskan persempadanan memberi advantage kepada PR. Berbanding dengan pencapaian di kerusi parlimen, dengan purata 67,700 pengundi setiap kawasan parlimen, 5 kerusi parlimen di Kelantan memiliki bawah 60,000 pengundi, 4 di menangi BN (Jeli, Gua Musang, Machang dan Tanah Merah) dan satu dimenangi Pas (Rantau Panjang). 5 kerusi parlimen mengandungi lebih 70,000 pengundi, semuanya dimenangi Pas (Tumpat, Kota Bharu, Bachok, Pasir Puteh dan Pasir Mas). 

Di Selangor dan Pulau Pinang sungguhpun PR memenangi kerusi majoriti kerusi DUN, dan memenangi lebih banyak kerusi parlimen berbanding BN, tidak dapat membantu menguasai lebih banyak kerusi parlimen keseluruhannya. Di Selangor, ada 7 kerusi parlimen melebihi bilangan 100,000 pengundi, semuanya dimenangi calon-calon PR. Sebaliknya, BN memenangi semua kerusi bilangan pengundi kecil, kurang 45,000 seperti kawasan parlimen: Sabak Bernam, Sungai Besar dan Tanjong Karang, yang sepatutnya boleh digabungkan sebagai satu kerusi parlimen sahaja, untuk menyamai bilangan pemilih di Hulu Langat atau Kota Raja.

Dalam PRU13 lepas, purata pemilih setiap kawasan parlimen di Semenanjung ialah 67,700 orang, sementara di Sabah, 39,000 dan 35,500 orang di Sarawak. Di Semenanjung, daripada 165 kerusi parlimen, 67 kerusi atau 40.6 peratus mempunyai bilangan pengundi kurang dari 60,000 di mana 57 dimenangi oleh BN, cuma 10 kerusi sahaja dimenangi calon-calon pembangkang: DAP (5), PKR (3) dan Pas (2). Kawasan berkenaan tidak terbatas kepada kawasan pedalaman tetapi merangkumi berbagai latar ruang: luar bandar, pinggir bandar dan pusat bandar. Memberikan satu panorama corak memihak kepada parti yang dominan di kawasan berkenaan untuk terus kekal.  

Rasionalliti di sebalik tiada kesungguhan PR untuk menyokong kerja buat SPR dalam persempadanan kawasan pilihan raya dipengaruhi keperitan kerja-kerja berkenaan di masa lampau. Kejayaan Sabah dan Sarawak mempertahankan jenama fixed deposit BN dalam PRU13, walaupun berlaku kemerosotan, membimbangi PR, akan berlaku pertambahan lebih banyak kerusi parlimen di negeri berkenaan.

Kerja-kerja pendafatran pemilih dimanipulasi untuk memindahkan pengundi ke kawasan yang dimenangi UMNO/BN akan berterusan, di samping meramaikan pengundi Melayu di kawasan yang gagal dimenangi UMNO/BN. Strategi ini dibantu dengan persempadanan semula kawasan pilihan raya, demi mewujudkan kawasan baru sama ada menambah bilangan kerusi yang mampu dimenangi BN atau memecahkan kawasan dimenangi PR, untuk memastikan wujud kawasan baru berpotensi untuk BN menang. 

Di samping itu, persempadanan semula akan memberi peluang untuk mengelakkan tsunami Cina, dengan menghimpunkan pengundi Cina dalam satu kawasan, walaupun bilangan pengundinya tidak menggambarkan kawasan bandar yang bilangan pengundinya besar. Pengalaman SPR mewujudkan kerusi negeri Kota Darul Aman, membuktikan aliran berkenaan. Di kawasan parlimen Puchong, yang terdiri dari 2 kerusi negeri: Seri Serdang dan Kinrara.  Kinrara, kawasan majoriti Cina, dengan hanya 34,241 pengundi, sementara Seri Serdang, majoriti Melayu dengan 72,769 pengundi (kerusi negeri paling tinggi pengundi di Selangor dalam PRU13), asalnya semata-mata untuk mempastikan kemenangan UMNO/BN di Seri Serdang, dalam PRU11. Dikhuatiri, jika pengundi dalam parlimen Puchong, diagihkan sama rata dalam dua kerusi negeri berkenaan, kerusi Seri Serdang tidak selamat buat UMNO/BN. 

Ada kemunasabahan, andainya cadangan rang undang- undang persempadanan kawasan pilihan raya gagal mendapat undian dua pertiga di Parlimen. Kerja buat persempadanan lampau, jelas mempertontonkan kerja-kerja tidak profesional badan ekskutif seperti SPR, yang sepatutnya melindungi kepentingan awam bukan untuk memenuhi agenda pihak tertentu yang berkepentingan. 

 

 ,